فرقه دومینیکن (Dominican Order)
در قرن سیزدهم م. شماری فرقههای تبشیری کاتولیک در اروپا شکل گرفت که هرچند از پاپ تبعیت میکردند، هدف آنها فعالیت در خارج از چهارچوب رسمی کلیسا بود. دومینیکنها شبکة گستردهای از فِرَق و نهادهای مذهبیاند که میتوان آنها را تداومی از نحلة آوگوستینوس قدیس دانست. این فرقه بهدست دومینیک گوزمان بنیان گذاشته شد. قاطعیت در اهداف، گستردگی شبکة فعالیت و اهتمام به تقویت مبانی کلامی مذهب کاتولیک از مهمترین مشخصههای فرقة دومینیکن در مقاطع نخستینِ تکوین آن بود. فعالیتهای اعضای آن افزون بر صومعهنشینی شامل ایراد خطابههای تبلیغی و تربیت نمایندگانی برای پاسخگویی به مسائل اعتقادی مردم بود. در قرن سیزدهم م. آنها را بهعنوان مفتشان پاپ میشناختند.