ایرانشناسان بیشتر
Ulrich Marzolph
اولریش مارتسلُف Ulrich Marzolph ایرانشناس و پژوهشگر آلمانیِ ادبیات عامۀ فارسی است. او طبقهبندی مدونی از قصههای ایرانی ارائه کرده و پژوهشهای گستردهای در خصوص هزارویک شب انجام داده است. مارتسلُف همچنین به خاطر دیدگاههایش دربارۀ تصاویر نسخههای چاپ سنگی فارسی مشهور است.
Mihaela Timuș
میهایلا دیموش Mihaela Timuș پژوهشگر تاریخ ادیان با تخصص ادیان ایران باستان است. او پژوهشهای گستردهای در خصوص زرتشتیگری و مانویت در ایران باستان انجام داده است. تغییر دین، پلورالیسم دینی، برخوردهای جدلی زرتشتیان با ادیان دیگر، دوگانگی در مقابل یکتاپرستی، از جمله مباحث کلیدی در پژوهشهای اوست.
ادوارد گرانویل براون Edward Granville Browne
یکی از ایرانشناسان مشهور انگلیسی در اواخر قرن نوزدهم میلادی است که مدّتی را با عشق و علاقه در میان ایرانیان گذراند و مطالعات زیادی را بهصورت کتابهای ارزنده در تاریخ ادبیّات ایران به جهان ارائه داد. معروفترین اثر او تاریخ ادبیّات ایران است که یکی از مهمترین منابع دانشگاهی در رشتۀ زبان و ادبیّات فارسی است.
John William Draper
جان ویلیام درِیپِر John William Draper پژوهشگری آمریکایی، در حوزۀ زبان و ادبیات انگلیسی و از متخصصان برجستۀ شکسپیرشناسی است. اغلب پژوهشهای او به تحلیل نمایشنامههای شکسپیر اختصاص دارد و جنبههایی از هنر این نویسندۀ بزرگ انگلیسی را مورد بررسی قرار داده است. در ارتباط با حوزۀ ایرانشناسی نیز، او بهصورت مستقیم دو مقاله تألیف کرده و در یک کتاب بهطور غیرِمستقیم به تأثیر فرهنگ مشرقزمین بر قلمِ شکسپیر پرداخته است.
Jérémie Schiettecatte
ژرمی شیتِکَت Jérémie Schiettecatte باستانشناس فرانسوی و پژوهشگر حوزۀ باستانشناسی، تاریخ و تمدن خاورمیانه باستان و بخشهایی از قارۀ آفریقا است. تمرکز اصلی فعالیتهای علمی او بر پژوهش و کاوشهای باستانشناسی در شبه جزیره عربستان قرار دارد و حوزۀ زمانی مطالعاتش از دوران پیش از میلاد تا آغاز دورۀ اسلامیِ این منطقه را دربر میگیرد. اجرای مأموریتها و پروژشهای باستانشناسی در نواحی مختلف عربستان، از جمله مهمترین فعالیتهای شیتکت بهشمار میرود.
Bert Fragner
برت فراگنر Bert Fragner ایرانشناس و تاریخدان اتریشی است. او به جنبههای گستردهای از تاریخ ایران از جمله تاریخ سیاسی از سدههای میانه تا دوران معاصر، تاریخ اقتصادی و اجتماعی، تاریخ اداری و نهادی، مطالعات دیپلماتیک، تاریخ فرهنگی زبان فارسی، ایران در بستر تحولات جهانی، جوامع ایرانشهری و نیز فرهنگ آشپزی توجه داشت. اصطلاح ابداعی او «پِرسوفونیا» که در فارسی به «فارسیزبانی» ترجمه شده، در خصوص پیوند میان سرزمین، زبان و هویت مشهور است.

