ایرانشناسان بیشتر
Oscar Stig Wikander
اوسکار استیگ ویکاندر Oscar Stig Wikander ایرانشناس، دینشناس و هندشناس مشهور سوئدی است. او با ایرانشناسانی چون نیبرگ، کریستنسن و دومزیل همکاری داشت. بهعنوان نمایندۀ مکتب اوپسالا، او در تلاش برای بازسازی تاریخی و اجتماعی انجمن ایزدان هندوایرانی بر اساس دادههای زبانشناختی بود.
Jamsheed Kairshasb Choksy
جمشید کرشاسب چوکسی Jamsheed Kairshasb Choksy انسانشناس و استاد دانشگاه ایندیانا است. او در زمینۀ تاریخ و دین ایران و آسیای مرکزی تخصص دارد. چوکسی در پژوهشهای خود از رویکردهای میانرشتهای بهره می-گیرد و پژوهشهای میدانی گستردهای را در کشورهای گوناگون انجام داده است. او همچنین با نهادهای معتبر جهانی نظیر دانشگاه پرینستون و استنفورد همکاری داشته و عضویت چندین انجمن علمی برجسته را در کارنامۀ خود دارد.
Bert Fragner
برت فراگنر Bert Fragner ایرانشناس و تاریخدان اتریشی است. او به جنبههای گستردهای از تاریخ ایران از جمله تاریخ سیاسی از سدههای میانه تا دوران معاصر، تاریخ اقتصادی و اجتماعی، تاریخ اداری و نهادی، مطالعات دیپلماتیک، تاریخ فرهنگی زبان فارسی، ایران در بستر تحولات جهانی، جوامع ایرانشهری و نیز فرهنگ آشپزی توجه داشت. اصطلاح ابداعی او «پِرسوفونیا» که در فارسی به «فارسیزبانی» ترجمه شده، در خصوص پیوند میان سرزمین، زبان و هویت مشهور است.
Jonathan Max Bloom
جاناتان مکس بلوم Jonathan Max Bloom مورخ هنر و معماری اسلامی است که تمرکز پژوهشهایش بر تاریخ و توسعۀ مناره، تاریخ کاغذ، هنر دودمان فاطمیان و هنر مدیترانهای در قرون وسطی قرار دارد. او به بررسی عمیق ارتباطات فرهنگی و تاریخی در جهان اسلام میپردازد و تأثیرات این ارتباطات را بر هنر و معماری روشن میسازد. بلوم، همراه با همسرش، شیلا بلر، کتابها و مقالات متعددی در زمینۀ هنر اسلامی منتشر کرده و بهعنوان نویسنده، ویراستار و مشاور در این حوزه فعالیت میکند. آثار او بهویژه در تحلیل تاریخ کاغذ و معماری اسلامی، مرجعی معتبر برای پژوهشگران این حوزه بهشمار میرود.
John William Draper
جان ویلیام درِیپِر John William Draper پژوهشگری آمریکایی، در حوزۀ زبان و ادبیات انگلیسی و از متخصصان برجستۀ شکسپیرشناسی است. اغلب پژوهشهای او به تحلیل نمایشنامههای شکسپیر اختصاص دارد و جنبههایی از هنر این نویسندۀ بزرگ انگلیسی را مورد بررسی قرار داده است. در ارتباط با حوزۀ ایرانشناسی نیز، او بهصورت مستقیم دو مقاله تألیف کرده و در یک کتاب بهطور غیرِمستقیم به تأثیر فرهنگ مشرقزمین بر قلمِ شکسپیر پرداخته است.
Mihaela Timuș
میهایلا دیموش Mihaela Timuș پژوهشگر تاریخ ادیان با تخصص ادیان ایران باستان است. او پژوهشهای گستردهای در خصوص زرتشتیگری و مانویت در ایران باستان انجام داده است. تغییر دین، پلورالیسم دینی، برخوردهای جدلی زرتشتیان با ادیان دیگر، دوگانگی در مقابل یکتاپرستی، از جمله مباحث کلیدی در پژوهشهای اوست.

