زبان اوستایی
از زبانهای ایرانی در دورة باستان که در ایرانویج، سرزمینی در نواحی شرق ایران، بدان سخن میگفتهاند. یگانه سند مکتوب باقیمانده از آن کتاب اوستا میباشد. قدیمیترین آثار زبان اوستایی احتمالاً متعلق به زمانی میان قرن 8ق. م. تا 10ق. م. است. در اواسط دورة ساسانی این زبان متروک بود و فقط در آثار مکتوب وجود داشت.
منبع
رامین، ع. و دیگران. (ویراستار.). (1389ش.). اَوِستا. دانشنامة دانشگستر. مؤسسه دانشگستر روز، ج3، ص344و345.