چَکامِه (قَصیده)
«یا چامه؛ در ادبیات منظوم گونه‌ای از شعر حداقل در سیزده بیت است که از مَطْلع تا خِتام به قصد موضوعی مُعیّن سروده می‌شود. در قصیده مصرع اوّل با مصرع‌های دومِ ابیات بعدی هم‌قافیه است. این نوع شعر از ادبیات عربی وارد ادب فارسی شد. امروزه در مضامین و ساختار آن تحوّلات کلّی رخ داده است. ملک‌الشعرای بهار را آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران دانسته‌اند».
منبع
- رامین، ع. و دیگران (زیر نظر). (1389ش.). مدخل« قصیده». دانشنامة دانش‌گستر (ج۱۲). مؤسسة دانش گسترروز.