پازَند (Pazand)
«در اصطلاح، به آوانویسی متن‌های فارسی میانه به خط اوستایی گویند. این ابتکار را روحانیون مهاجر زردشتی در هندوستان برای خواندن کتب فارسی میانه‌ای که زبانشان فراموش شده بود انجام دادند. آنها برخی متون پهلوی و دعاها را به خط اوستا آوانویسی کردند. مهم‌ترین آثار پازند، شِکَنْد گُمانیک وِزار، بُندَهِش، اَرْداویراف‌نامه، مینوی خرد، یادگار جاماسپی و… هستند».
منبع
رامین، ع. و دیگران (زیر نظر). (1389ش.). مدخل« پازَند». دانشنامة دانش‌گستر (ج۵). مؤسسة دانش گسترروز.