کَلیلَه و دِمْنَه (Kalīlah wa Dimnah)

کتابی اصالتاً هندی که از مجموعه کتب دیگر مثل پَنجَتَنتَره گرفته شده است. در زمان انوشیروان ساسانی، بُرزویه طبیب آن را به زبان پهلوی و سریانی ترجمه کرد. در دورة اسلامی نیز ابتدا به عربی و سپس در قرن ۱۳م./ 6ق. توسط نصرالله منشی به زبان فارسی با عنوان «کلیله و دمنه بهرامشاهی» درآمد. داستان اصلی آن ماجراهای دو شغال به نام‌های کلیله و دمنه در دربار شیر-پادشاه حیوانات- است.