فارسی دَری (Persian Dari)

فارسی دَری یا فارسی نو، زبانی است که از اواخر دورۀ ساسانی تا امروز، زبان فرهیختگان ایرانی بوده است. البتّه بیشتر پژوهشگرانِ تاریخ ادبیات برآنند که فارسی دری، گویش یا لهجه‌ای بوده است محدود به چند ناحیه در خراسان و ماوراءالنهر که پس از تکامل تدریجی به زبان رسمی همۀ اقوام ایرانی تبدیل شده است. عنوان دَری یعنی منسوب به دربار.