سجع (saja)
سجع اگرچه به عنوان یک آرایة بدیعی مطرح است و نگاه بلاغیون بدان بیشتر از جنبة زیبایی‌شناختی است اما در حوزة زبان‌شناسی متن، سجع را باید از زوایة انسجامی نگریست. سجع به همراه دیگر عناصر دستوری و واژگانی انسجام در ایجاد نوعی یکپارچگی و وحدت متنی مشارکت دارد. پایانه‌های مشابهت که سجع را می‌سازد، بدان پشتوانه‌ای آوایی می‌دهد که یک ابزار قوی اقناعی محسوب شود. به ویژه اگر بین دو کلمه مسجوع رابطة آوایی برقرار باشد و آوردن سجع زمینه‌ای برای نویسنده فراهم می‌سازد تا غنای واژگانی و زبانی خود را نمایان سازد.
منبع
- پاشازانوس، احمد، فولادی، مریم، (1395)، «تحلیل آواشناختی سجع در قرآن کریم از منظر انسجام بخشی به متن»، فصلنامة پژوهش‌های ادبی – قرآنی، سال چهارم، شمارة دوم، صص: 59 – 60.