تفرید
اصطلاحی عرفانی‌ِ تفرید در لغت به معنای یگانه کردن، گوشه گرفتن و تنها ماندن است. فرد چیزی است که با چیز دیگر نیامیخته باشد یا کسی است که نظیر ندارد. فرد بودن خداوند نیز به معنای یکتایی، بی‌مانندی، بی‌شریکی و بی‌نیازی از غیر است. اصطلاح تفرید از قرن چهارم متداول بوده و در کتب صوفیه گاه همراه با تجرید و به معنای آن یا جدا از تجرید و در مقامی بالاتر از آن آمده است .
منبع
- سایت دانشنامه جهان اسلام (https://rch.ac.ir/article/Details/11023)