تارا چند Tara Chand باستانشناس، تاریخدان و سیاستمدار هندی است که بهطور ویژه برروی تاریخ و فرهنگ قدیم هند پژوهش کردهاست. تعداد زیادی از آثار او در حوزۀ ارتباط ایران و هند به فارسی ترجمه شدهاست. علاوهبراین او در ترجمۀ کتابهایی از زبان سنسکریت به فارسی با نویسندگان ایرانی همکاری داشتهاست.
آنه ماری شیمل Annemarie Schimmel ایرانشناس، اسلامشناس و مولویشناس آلمانی است. او بارها به شرق و بهخصوص ایران سفر کرد و مطالعات و پژوهشهای وی موجب شد جهان غرب با چهرۀ بهتر و کاملتری از اسلام و مولوی آشنا شود. وی برندۀ جایزۀ سالیانۀ صلح در سال 1995م. شد. این جایزه هر ساله پیش از نمایشگاه بینالمللی کتاب فرانکفورت Frankfurt Book Fair به اندیشمندان و متفکّران آلمانی اهدا میشود.
ادگار رویستین پایک Edgar Royston Pike تاریخنگار، منتقد ادبی و نویسنده در حوزۀ دین و مذهب بود. پژوهشهای او عمدتاً پیرامون معرفی اقوام مختلفی چون بابلیها، مینویها و آشوریان بودهاست. وی ویراستار و یکی از نویسندگان دایرةالمعارف مذاهب بودهاست.
بارنابه بریسون Barnabe Brisson سیاستمداری فرانسوی و نمایندۀ پادشاه در پارلمان پاریس بود. او اوّلین ایرانشناس اروپایی بود که کتابی درمورد آیین مزدیسنا منتشر کرد.
مولانا شاهین شیرازی Mowlānā Shāhin-i Shirāzi بزرگترین شاعر فارسی- یهودی (کلیمی) اواسط قرن 14 میلادی ایران است. آثار وی ادبیّاتی را بازتاب میدهد که از درونمایههای شفاهی و عامّۀ یهودی و غیریهودی ترجمه و الگوبرداری شدهاست.
عَطّار نیشابوری Attar Neyshaburi شاعر و عارف فارسیزبان ایرانی در قرن ششم و هفتم قمری است. او با علوم مختلفی مانند طب، نجوم، قرآن، حدیث، فقه، تفسیر و کلام آشنایی داشت. عطّار یکی از شاعران ایرانی بلندنام و پرکار ادبیات سترگ فارسی است و آثار او از دیرباز مورد توجّه بسیاری از هنرمندان، پژوهشگران و ایرانشناسان بودهاست.
احمد بن رسته اصفهانی (Ahmad ibn Rusta Esfahani) از مشهورترین جغرافیدانان قرن سوم هجری قمری است. وی صاحبِ دایرةالمعارفی ارزشمند به نام الأعلاق النّفیسه میباشد و بهخاطر این تألیف مهم و مفید، مشهور شدهاست.
پیتر جان چلکوفسکی Peter John Chelkowski ایرانشناس آمریکایی و لهستانیتبار است که هماکنون استاد رشتههای مطالعات خاورمیانه، شرقشناسی و اسلامشناسی در گروه مطالعات اسلامی و خاورمیانۀ دانشگاه نیویورک میباشد. بخش عمدهای از تحقیقات و مطالعات او مربوط به اسلام شیعی و بهطور خاص محرّم، واقعۀ کربلا و مراسم تعزیهخوانی در ایران است.
نخستین اوستاشناس و معرفیکنندۀ اوستا به جهانیان و از نخستین پایهگذاران علم ایرانشناسی در جهان بود. از جمله كارهاي ديگرش ترجمۀ فرهنگ پهلوي به زبان فرانسه بود. دوپرون تنها در عرض دو ماه و نيم، ونديداد Vendidad را به زبان فرانسه ترجمه كرد.
بنیانگذار دانش ایران باستان در ایران، احیاکنندۀ فرهنگ و زبانهای باستانی ایران، اوّلین مترجم فارسی اوستا، اوستاشناس و استاد دانشکدۀ ادبیّات و حقوق دانشگاه تهران بود. وی بنیانگذار مراکز متعدد ایرانشناسی و همچنین تربیتکنندۀ شاگردانی بود که بعدها جزو بزرگترین ایرانشناسان شدند ازجمله محمّد معین، محمّد مقدّم، بهرام فرّهوشی، احسان یارشاطر و جلیل دوستخواه.
او مستشرقی فرانسوی است که بر زبانهای چینی و مغولی تسلّط داشت. وی مکتشف آسیای میانه بود و از نخستین محقّقانی بود که به اهمیّت عظیم زبانهای ایرانی میانه، بهویژه سغدیان، در انتقال ادیان و انگیزههای فرهنگی بین ایران و آسیای میانه و چین پی برد.
ایرج جهانگیر سهرابجی تاراپوروالا Irach Jehangir Sorabji Taraporewala ایرانشناس و از پارسیان هندوستان است که مطالعه و پژوهش در حوزۀ تاریخ، فرهنگ و تمدّن ایران باستان، زبانشناسی، دین زرتشتی و اوستاشناسی را در کارنامۀ علمیِ خود دارد. آثار وی پیرامون زرتشت و پیام او و نیز ترجمهاش از گاتهای زرتشت، وی را به متخصّصی توانا در این عرصهها تبدیل کردهاست.
مورّخ و باستانشناس آلمانی، استادیار جغرافیای تاریخی دانشگاه برلین University of Berlin است که کشفیات مهمّی در تخت جمشید و پاسارگاد داشته و بیش از 190 کتاب درزمینۀ تاریخ ایران و سرزمینهای اطراف آن تهیّه کردهاست.
ایرانشناس اهل چکسلواکی است که درزمینۀ مطالعات ایرانشناسی و زبانهای شرقی نظیر فارسی و عربی به پژوهش و تحقیق پرداختهاست. از حوزههای تحقیقیِ مرتبط با ایرانشناسی وی میتوان به ترجمه، تصحیح و تعلیقنویسی بر کتب تاریخی و ادبی مخصوصاً دورۀ تیموری اشاره کرد. تصحیح کتاب ظفرنامۀ شامی از برجستهترین آثار وی محسوب میشود.
دانشمند زبانشناس و خاورشناس فرانسوی و متخصّص زبان سانسکریت بود. او با کمک این زبان توانست زبان زند را بخواند. از کارهای مهم وی تفسیر یسنا بین سالهای 1833م. تا 1835م. بود. بورنوف سهمی اساسی در خواندن پهلوی و اوستا در سال 1829م. داشت. حضور علمی بورنوف هم در اروپا و هم نزد پارسیان هند موثّر بود.
