هویت فرهنگی در گفتارهای شاهنامه فردوسی

این اثر با تمرکز بر بازشناسی جامعۀ ایران از منظر زبان و لایه‌های پنهان متن، به بررسی جایگاه شاهنامه به‌عنوان سندی ارزشمند در پایداری هویت ملی و فرهنگی می‌پردازد. نویسنده کتاب خود را در سه فصل کلی سامان داده است. فصل نخست با عنوان «جایگاه زبان در مطالعات فرهنگی» به تبیین این موضوع می‌پردازد که زبان تنها ابزاری برای ارتباط نیست، بلکه مخزن دانش فرهنگی و اجتماعی یک ملت محسوب می‌شود و ادبیات بستری برای انتقال این میراث است. عناوین فرعی این فصل «هویت فرهنگی و زبان»، «زبان‌شناسی و مطالعات فرهنگی»، «متن ادبی و هویت فرهنگی»، و در نهایت «هویت فرهنگی ایران در گفتارهای شاهنامه فردوسی» را در بر می‌گیرد. فصل دوم به ساختار و چینش متن گفتارها در شاهنامه اختصاص دارد. در این فصل، هفت موضوعِ گفتار انتخاب شده و از نظر ساختاری و محتوایی واکاوی شده‌اند. فصل سوم نیز با عنوان «سازه‌های زبانی ـ فرهنگی در گفتارهای شاهنامه»، یافته‌های نهایی پژوهش را ارائه کرده و به تحلیل دقیق لایه‌های معنایی و فرهنگی نهفته در کلام شخصیت‌های شاهنامه می‌پردازد.