دسته ای اصلی ایرانشناسان

ادوارد رهاتسِک Edward Rehatsek

شرق‌شناس مجارستانی است که در زمینۀ ترجمۀ انگلیسیِ اشعار شعرای کلاسیک فارسی هم‌چون مولوی و سعدی و برخی آثار فارسی و عربی پیشگام بوده‌است. زمینۀ کاری او زبان، ادبیات و تاریخ ایران بوده و در کنار آن تألیفاتی در حوزه‌های دیگر نیز عرضه کرده‌است. از مهم‌ترین آثار او ترجمۀ بخش‌هایی از مثنوی مولوی می‌باشد که به‌صورت مستقل به انتشار درآمده‌است. گلستان سعدی، بهارستان عبدالرّحمان جامی و روضه الصّفا اثر میرخواند سه ترجمۀ مهم دیگر او هستند.

سون آندرس هدین Sven Anders Hedin

سیّاح، کاوشگر، جغرافی‌دان، زمین‌شناس و هنرمند سوئدی است. او سفرهای متعدّدی به ایران داشت و در مسیر خود عمدۀ پدیده‌های زمین‌شناختی و جغرافیایی، خاصه کوه‌ها و کویرها را با دقت ثبت و ضبط کرد. انتشارات و آثار متعدّد برجای‌مانده از او از جمله مجموعۀ سفرهایش به آسیا و به‌ویژه ایران از منظر ادبی و هنری و نیز مردم‌شناسی می‌تواند حائز اهمیت باشد.

سید سعید فیروزآبادی Seyyed Saeed FirouzAbadi

نویسنده، محقّق، مترجم و فرهنگ‌نگار ایرانی است. وی عضو هیئت علمی دانشگاه در رشتۀ زبان و ادبیات آلمانی، ایران‌شناسی و ادبیات تطبیقی است. عمدۀ فعّالیّت‌های او در زمینۀ ادبیات، فلسفه، ادبیات تطبیقی، مطالعات ایران‌شناسی و آموزش زبان آلمانی است.

بارون هانس کریستوف فون تویفل Baron Hans Christoph von Teufel

متخصّص سفرنامه‌نویسی و اهل کشور اتریش است. تویفل برخلاف بیشتر جهان‌گردانی که به ایران گسیل شده‌اند، این کشور را آن ‌گونه که باید و شاید ثروتمند و حاصل‌خیز نمی‌داند.

رزا سارو خانونا کازاریان Rosa Saru Khanuna Kazarian

فارسی‌پژوه و ایران‌شناس اهل ارمنستان است. وی در حوزۀ زبان و ادبیات ایران تخصّص دارد و از آثار شناخته‌شدۀ او این نتیجه به دست می‌آید که تحقیق و مطالعه پیرامون شعرای فارسی‌زبان در دوره‌های مختلف تمرکز ویژۀ مطالعاتی او بوده است. وی آثاری دربارۀ یغمای جندقی، شاعر قرن 12و13 قمری، و ابوشکور بلخی، شاعر قرن 4 قمری، به انتشار درآورده است.

بودیل یریلد کارلسن Bodil Hjerrild Carlsen

زبان‌شناس و ایران‌شناس دانمارکی و از متخصّصان حقوق و قوانین حقوقی در دورۀ ساسانیان و مطالعات زردشتی بود. او در حوزۀ افغانستان‌شناسی هم اثری به نگارش درآورد. کار اصلی او نگارش و پژوهش دربارۀ مبحث قانون و حقوق در دورۀ ساسانی و در دین زردشتی متقدّم بود و افزون بر این پیرامون یهودیانِ ایران باستان و چند متن تاریخی کهن به فارسی پهلوی هم آثاری عرضه کرد.

آنا آگیلار گوارا Ana Aguilar Guevara

متخصّص زبان‌شناسی و معناشناسی و دکترای زبان‌شناسی مکزیکی است. رویکرد او در پرداختن به زبان‌شناسی رویکردی ترکیبی است؛ به این صورت که در پژوهش‌های خود به تنوّع زبانی اهّمیّت می‌دهد.

آلبرت ژوزف کارنوی Albert Joseph Carnoy

اسطوره‌شناس، زبان‌شناس و سیاست‌مدار اهل بلژیک است. او از متخصّصان حوزه‌هایی چون شناخت ادیان باستان ایران، اسطوره‌شناسی، زبان‌شناسیِ زبان‌های هندواروپایی و مطالعات زردشتی بوده ‌است. یکی از مهم‌ترین تأثیرات او پیشگامی در بررسی تطبیقی اسطوره‌های باستانیِ ایران بود که در همین زمینه نوشتۀ اساطیر ایرانی او مشهور شده است.

اوما مارینا وسی Uma Marina Vesci

هندشناس و متخصّص تاریخ ادیان، باستان‌شناسی و فرهنگ است. او زندگی خود را وقف سفر و کشف عجایب مختلف هند کرده و تا کنون ده‌ها کتاب و مقاله در زمینة هندشناسی و معرّفی و بررسی آثار و ادیان هندی منتشر کرده‌است.

ایتالو پیتسی Italo Pizzi

ایتالو پیتسی Italo Pizzi ایران‌­شناس ایتالیایی است که شاهنامۀ فردوسی را به زبان ایتالیایی ترجمه کرده‌است. وی در موضوعاتی هم‌­چون زبان و ادبیات فارسی، شاهنامه‌­پژوهی، زبان عربی و سانسکریت، ادبیّات تطبیقی و شرق‌­شناسی پژوهش کرده‌است. او جزو پیشگامان علم ایران‌شناسی در ایتالیا است و تأثیر غیر قابل انکاری بر جریان مطالعات این حوزه داشته‌است.

سر آنتونی شرلی Anthony Shirley

نجیب‌­زاده، جهانگرد و ماجراجوی انگلیسی بود. او به‌عنوان مستشار نظامی به‌منظور تشویق شاه عبّاس برای جنگ علیه عثمانی و اتّحاد با اروپا عازم ایران شد. وی بعد از اقامت در ایران و دیدار با شاه عبّاس به‌عنوان فرستادۀ شاه عبّاس اوّل صفوی به دربار سلاطین اروپایی اعزام گردید.

آنتونیو پالیارو Antonio Pagliaro

آنتونیو پالیارو Antonio Pagliaro زبان­‌شناس و متخصّص درزمینۀ مطالعات ایران ­‌باستان است. او در حوزه­‌هایی نظیر فلسفۀ زبان، متون پهلوی دینی و غیردینی، حقوق و قانون در روزگار ساسانیان پژوهش کرده­‌است. تاریخ و فرهنگ ایران باستان نیز مورد توجّه او بوده‌است.

ویلهلم آیلرس Wilhelm Eilers

ویلهلم آیلرس Wilhelm Eilers ایران‌­شناسی آلمانی است. بیشتر پژوهش­‌های او در زمینۀ آشورشناسی، سامی‌شناسی، زبان‌شناسی و باستان‌شناسی بوده‌است. تحقیقات باستان‌شناسی او درحوزۀ اصفهان و ارائۀ اطّلاعاتی جامع دربارۀ گویش‌­های گفتاری مناطق مختلف ایران نمود بارز فعّالیّت­‌های او در ایران می­‌باشد.

ژاک ژان دو مرگان Jacques Jean Marie de Morgan

باستانشناس و محقق جغرافیا، یکی از فرانسویانی بود که در اواخر سده هیجدهم و اوایل سده نوزدهم میلادی در ایران، افغانستان، بغداد و مصر به مطالعات جغرافیایی و اکتشافات باستانشناسی مشغول بود. در مدتی که در ایران حضور داشت پنج کتاب در نه جلد درباره جغرافیا، زمین‌شناسی، باستان‌شناسی و زبان‌شناسی ایران نوشت.