دسته ای اصلی ایرانشناسان
استاد زبان فارسی در دانشگاههاى دمشق ، حلب ، پكن، بوداپست، كويت ، دهلىنو ، اكستر انگليسExeter ، قاريونسQar Yunis و البیضاء لیبیAl-Bayda Libya است. كتاب فرهنگ فارسى به عربى او با عنوان المعجم الذهبي در حدود چهار دهه است كه تقريباً تنها منبع مورد استفاده پژوهشگران عرب در يادگيرى فارسى است.
1933م. ـ در قید حیات
استاد فرهنگ و ادب فارسی دانشکده مطالعات خاورمیانه Faculty of Asian and Middle Eastern Studies دانشگاه کمبریج University of Cambridge انگلستان، به واسطه تألیف کتاب علم و شعر در ایران در قرون وسطی: گیاهشناسی در خمسه نظامی برنده شانزدهمین دوره جایزه جهانی کتاب سال جمهوری اسلامی ایران شد.
1961م. ـ در قید حیات
استاد مرکز تحقیقات علمی در حوزههای زبانشناسی تاریخی، زبانشناسی تطبیقی و نوعشناسی زبانها، رابطه زبانهای ایرانی، دستور زبان تاریخی فارسی، شرح و مستندات زبانهای اقلیت ایرانی به ویژه بلوچی و باشکاردیBashkardi است.
زبانشناس ژاپنی، استاد دانشگاه و محقق زبان لارستانی و خنجی(زبانهایی مربوط به منطقه هرمزگان در ایران) بود. وی همچنین پژوهشهایی درباره عصر ساسانیان دارد.
از خاورشناسان معروف آلمانی و متخصّص نسخههای خطّی، زبانشناسی و به خصوص زبانهای ارمنی بود. گزارش سفرهای خود در خاورمیانه، از جمله اقامت در الشیوخ را در مجلّة سفرهای شرقی Reisen im orient منتشر کرد.
1801 م./ 1876 م.
از دانشمندان قرن 19 میلادی در انگلستان است که مقالاتی درباره شاعران ایران نوشته است. (دهخدا، 1373ش.، ج4، 5260؛ رستمی، 1390، 215)
اطلاعاتی به دست نیامد.
نویسنده، مترجم، محقّق، مدیر بخش ادبیّات عرب در مرکز دایرةالمعارف بزرگ اسلامی Center for the Great Islamic Encyclopedia و مصحّح کتاب خریدۀ القصر فی ذکر فضلاء اهل اصفهان نوشتۀ عمادالدّین اصفهانی است.
1937م. – در قید حیات
ایرانشناس و زبانشناس برجسته انگلیسی و متخصص در زبانهای میانه و مدرن ایرانی است.
نویسنده و شرقشناس و متخصص در حوزه چینشناسی که به دلیل علاقه به ادبیات فارسی، برخی از آثار ادبیات فارسی، همچون رباعیات حافظ و گلستان سعدی را به انگلیسی ترجمه کرد.
ولفرام کلایس Wolfram Kleiss باستانشناس و ایرانشناس آلمانی بود که از سال 1971م. تا 1995م. مدیریت مؤسّسۀ باستانشناسی آلمان (DAI) Deutschen Archäologischen Instituts را بهعهده داشت. او نقش مؤثری در بازشناسی فرهنگ و تمدّن ایران داشت. کلایس تألیفات بسیاری دربارۀ معماری و شهرسازی ایران دارد که از سال 1960م. تا اوایل 2010م. بهچاپ رساندهاست.
از اساتید برجسته ی دانشگاه های مصری در رشته ی ادبیّات فارسی است که با ترجمه ی بوستان سعدی شناخته و برجسته شد؛ وی توانست سعدی را به جهان عرب معرفی نماید.
اطّلاع دقیقی در دست نیست.
وی از خاورشناسان معروف انگلیسی و متخصّص در هندشناسی و زبان سانسکریت بوده است. او نخستین کسی است که بهاگاواد گیتاBhagavad Gita (مهمترین و اسرارآمیزترین بخش حماسه هندی) را به انگلیسی ترجمه کرد و نیز خالق اوّلین حروف دیواناگری(یا دِوَناگَری یک خط یا دبیره هجانگاری است که به آن ناگاری هم گفته میشود و اصلیترین دبیرهای است که برای نوشتن زبانهای هندی، مراتی و نپالی بهکار میرود.) است. وی همچنین به عنوان اوّلین مستشرق اروپایی علاقهمند به خواندن کتیبههای سانسکریت و بازسازی تاریخ آن به شمار میرود.
1749م. – 1836م.
شرقشناس، استاد فیلسوف شرقی و مدیر سمینار شرقی در دانشگاه هایدلبرگ Heidelberg University بوده است. او کتیبۀ بزرگ داریوش بر صخرۀ بیستون را ترجمه و ویرایش کرده است. شهرت او در زبان های باستانی اکدی Akkadian است.
1859- 1922 م.
حافظ شناس، مترجم دیوان حافظ به زبان فرانسوی، شاگرد هانری کربن Henry Corbin و ژیلبر لازار Gilbert Lazard و متخصّص زبان و ادبیّات فارسی بود. او جزء نسل سوّم مرحله ی تکامل ایران شناسی در فرانسه است (متی. کدی،1371، 19).
1925م. – در قید حیات
گیردهاری لعل تیکو Giridhari L. Tikku زبانشناس و شاعر کشمیری است که آثار و تحقیقات متعدّدی دربارۀ زبان و ادبیّات فارسی دارد. کتاب پارسیسُرایان کشمیر وی اوّلین آنتولوژی (رابطۀ هستیشناسانه) شاعران فارسیزبان کشمیر (قرن چهاردهم تا نوزدهم) بود و برندۀ جایزۀ بهترین کتاب فارسی فرهنگستان فرهنگ جامو و کشمیر شد.
