ترکی جغتایی (Chagatai language)

از زبان‌های ترکی شرقی که در آسیای مرکزی و بخش اروپایی روسیه از آغاز سدۀ ۹ تا اوایل سدۀ ۱۴ق / ۱۵-۲۰م، زبان نوشتاری، ادبی و دیپلماسیِ مسلمانان ترک بود. این نام برگرفته از نام جغتای، پسر دوم چنگیزخان است که بنا بر وصیت پدرش، ماوراءالنهر را به ارث برد و پس از او فرزندانش بر این قلمرو حکومت کردند و به خاندان جغتای مشهور شدند. سپس این نام بر همۀ ترک‌ها و کوچ‌نشینان ترک‌زبان شدۀ آسیای مرکزی اطلاق گردید. ترکی جغتایی به گویش ادبی ترکی آسیای مرکزی که در زمان تیموریان شکل گرفت؛ گفته می‌شود.