قاضيَ القُضات

در حکومت‌های اسلامی به معنای بزرگ و رئیس قاضیان بود که مسئولیت گماشتن و عزل قضات را به عهده داشت. خود نیز البته به کار قضاوت می‌پرداخت. عنوان قاضی القضات نخستین‌بار در قرن نهم م./ دوم ق. در بغداد و در دورة خلافت عباسیان به شخصی به نام ابویوسف داده شد و بعدها حکومت‌های مختلف اسلامی آن را در سلسله‌مراتبِ قضاوت جای دادند.