مُسَجَّع
«به نثری که در آن سَجْع به کار رفته باشد نثر مُسَجَع گویند. سجع در اصطلاح ادبی به فنی در نثر فارسی گفته می‌شود که در آن کلماتی بیاورند که یا فقط در حرف‌رَوی مشترک باشند و یا در وزن و حرف‌روی. سجع سه نوع متوازی، مُطرَّف و متوازن دارد. سجع در نثر فارسی در آثار خواجه عبدالله انصاری شکوفا و در گلستان سعدی ادامه می‌یابد».
منبع
رامین، ع. و دیگران (زیر نظر). (1389ش.). مدخل« سَجْع». دانشنامة دانش‌گستر (ج۹). مؤسسة دانش گسترروز.