مکتب وقوع (school of occurrence)
شعر وقوع به شعری گفته می‌شود که به بیان حوادث عاشقانه‌ای که برای عشاق زمینی رخ می‌دهد، می‌پردازد. ریشة اینگونه اشعار به شعر کمال‌الدین اسماعیل اصفهانی و سعدی می‌رسد و میرزا شرف جهان قزوینی از بزرگترین گویندگان این مکتب به شمار می‌آید. تاریخ واقعی رواج این شیوه ربع اول قرن دهم هجری است. در واقع شعر وقوع برزخی میان شعر دورة تیموری و سبک هندی است.
منبع
- اکبری، منوچهر، (1381)، «شرح احوال و سبک اشعار شاپور تهرانی»، مجلة دانشکدة ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهران، دورة 4 و 5، ص 147.