هَجْویات (satire)
جمعِ هَجْو؛ به معنای نکوهش و برشمردن زشتی‌های چیزی یا کسی، اغلب به زبان ادب و شعر. زمینۀ اصلی آن وصف شخص یا اشخاصی است به زشتی. هجو یکی از موضوعات برجستۀ ادبیات در میان اغلب ملّت‌هاست. در تقسیم‌بندی‌های موضوعی و اغلب دیوان‌های شعر فارسی هجوسُرایی دیده می‌شود. عبید زاکانی و یغمای جندقی از نمونه‌های عالی هجوسُرایی‌اند.
منبع
- گروه نویسندگان، (1381ش.). مدخل«هجو یا هجا». دایرة‌المعارف فارسی. به سرپرستی غلامحسین مصاحب. تهران:امیرکبیر. کتاب‌های جیبی. ج. 2ب2، ص. 3253.