کُنیه (به عربی: الكنيه)

مطابق تعریف لغت‌شناسان متأخر، کنیه در اصطلاح نحو عربی، علمی مرکب اضافی است که به یکی از کلمات «اَب، اُم، اِبن، بِنت، اُخ، اُخت، عَم، عَمه، خال، خاله» آغاز شده باشد. کنیه نزد قدما تنها اسامی مصدر به «اَب» و «اُم» را شامل می‌شد. عرب در به کارگیری کنیه انگیزه‌هایی داشته و اهدافی را دنبال می‌کند مثل تعظیم و بزرگداشت یا ابزار تشاوم و بدبینی و… آنان برای بیان این امور شیوه‌هایی را پی می‌گیرند.