ایتالیایی‌ها و عکاسی در ایران

این اثر به بررسی حضور و فعالیت چند تن از نخستین عکاسان ایتالیایی در ایران، همچون لوئیجی پِسکه (Luigi Pesce)، آنتونیو جیانوتزی(Antonio Giannuzzi)، لوئیجی مونتابونه(Luigi Montabone)، و فوکتی (Focchetti)  می‌پردازد. این افراد در میانۀ قرن نوزدهم میلادی (۱۸۵۰م.–۱۸۶۰م.) به ایران سفر کردند و از جمله نخستین کسانی بودند که مناظر، بناها، و چهره‌های ایرانی را در قاب دوربین ثبت کردند.

اثر حاضر از دو جنبه اهمیت دارد، نخست از دیدگاه تاریخ عکاسی در ایران که هنوز منابع منسجم و تحلیلی درباره آن اندک است، و دوم از منظر ارتباطات فرهنگی ایران و ایتالیا که در قرن نوزدهم در حال شکل‌گیری بود. نویسنده با بهره‌گیری از اسناد تصویری، سفرنامه‌ها، نامه‌ها، و منابع آرشیوی ایتالیایی، کوشیده است تا بازسازی دقیقی از حضور این عکاسان در ایران و تأثیر آنان بر شکل‌گیری نگاه تصویری به سرزمین ایران ارائه دهد. ساختار کتاب را می‌توان چنین خلاصه کرد، مقدمه، طرح کلی نقش ایتالیایی‌ها در ورود عکاسی به ایران و معرفی اهمیت تاریخی آثار آنان. فصل نخست، مروری بر آغاز عکاسی در ایران و پیشینه ورود فن عکاسی در دوره ناصری. فصل دوم، معرفی و بررسی فعالیت‌های لوئیجی پِسکه، عکاس نظامی ایتالیایی که از مناظر تاریخی و نظامی ایران عکس گرفت و مجموعه‌ای از نخستین آلبوم‌های منسجم از ایران را تهیه کرد. فصل سوم معرفی آنتونیو جیانوتزی و لوئیجی مونتابونه و تحلیل آثار آنان از نظر فنی و ترکیب‌بندی بصری. فصل چهارم، پرداختن به آثار فوکتی و دیگر ایتالیایی‌های کمتر شناخته‌شده که از ایران و مردم آن عکس گرفته‌اند. بخش پایانی، بررسی تأثیر این عکاسان بر عکاسی ایرانی و بازتاب نگاه اروپایی به ایران در قرن نوزدهم.

کتاب در عین معرفی تاریخی، با ارائه‌ی تصاویر بازسازی‌شده و توضیحات فنی، ارزش مستندسازی بالایی دارد و برای پژوهشگران تاریخ هنر، ایران‌شناسی و مطالعات میان‌فرهنگی منبعی مفید به شمار می‌آید.