اواخر قرن 19 و نیمۀ اوّل قرن 20م. می‌زیسته‌است.

الیزابت بریجز دختر ملک‌الشّعرای آن زمان انگلیس در 1921م. دفتر کوچکی با عنوان غزل‌ها و ابیاتی چند از حافظ منتشر کرد (پورگیو، 83). کتابچۀ وی با ترجمه‌ها و آثار دیگر در همین زمینه بسیار تفاوت دارد. چنان‌که خودش در مقدّمۀ این مجموعه یادآوری کرده‌است، اشعار وی را نباید ترجمۀ غزلیّات حافظ دانست. غرض بریجز از ساختن آن منظومه‌ها، صرفاً تقلید از افکار و سبک شاعر شیرازی نبود، بلکه قصد او پی بردن به ژرفای روح حافظ بود تا آرای وی را در قالب ابیاتی هجایی، بی‌هیچ‌گونه پیروی از اصل به زیور جدیدی بیاراید. از آن‌جا که الیزابت از نخستین گام عذر تقصیر خواسته، آزادانه به قلب، حذف کلمات و بالاتر از آن، ایجاد تغییراتی اساسی در شعر حافظ پرداخته‌است. در میان اشعار این بانوی با ذوق، به ابیاتی برمی‌خوریم که مانند دُرهای شاه‌وار دیوان حافظ از درخشش، چشم آدمی را خیره می‌کند. گاهی تمام یک بیت فقط نموداری از مضمون غزلی از غزل حافظ است (طاهری، 1352، 337). الیزابت بریجز یک شاعر عارف بود به همین دلیل تلاش می‌کرد با ذوق عارفانه‌اش به عمق کلام حافظ پی ‌ببرد. او غزلیّات حافظ را بدون توجّه به متن اصلی بازسروده است. بریجز گاه اشعارش را با امضای مستعار داریوش منتشر می‌کرد. در سال 1992م. بعد از انتشار ترجمه‌های بریجز مجموعه‌ای در هشتاد و یک صفحه توسّط رابرت اوبارد (Robert Obbard) در شهر لاهور با عنوان خاطرات بیشتری از حافظ چاپ شد، امّا به‌اندازۀ کتاب بریجز جلب توجّه نکرد (همان، 338). رینولد نیکلسون (Reynold Alleyne Nicholson) هم در ترجمۀ برخی ابیات حافظ شیوۀ الیزابت را پیش گرفت و به‌طور کلّی با وی هم‌عقیده بود. میان سبک و روش ترجمۀ این دو نفراز غزلیّات حافظ همانندی‌ زیادی وجود دارد (همان، 339).

غزل و ابیاتی چند از حافظ (1921م.) توسط اچ. میلفورد (H. Milford) در انتشارات دانشگاه آکسفورد (University of Oxford) در نیویورک و لندن منتشر شد (نصرت‌زادگان، 201).

از او اثری در ایران ترجمه و منتشر نشده‌است.

شهناز ذاکر

آذر 1398ش.