والتر بلاردی - Walter Belardi

1923م. - 2008م.

بلاردی در دانشگاه رُم (University of Rome) درس خواند. در سال 1946م. تحصیل در رشتۀ زبان‌شناسی را به ‌پایان رساند. پایان‌نامۀ او در حوزۀ مورفولوژی (Morphology) هندو- اروپا بود. بلاردی بین سال‌های 1951م. تا 1963م. استاد زبان‌شناسی پژوهشگاه خاورشناسی دانشگاه ناپل (Naples University) بود و بین سال‌های 1965م. تا 1961م. زبان ارمنی تدریس می‌کرد. علاوه‌براین، بین سال‌های 1965م. تا 1968م. استاد زبان‌شناسی آلمانی دانشگاه رم بود.

والتر بلاردی متخصّص زبان اوستا و جزوات پهلوی در دانشگاه رم بود. او شاگرد پالیارو (Antonio Pagliaro) بود و با وجود این­‌که استاد زبان‌شناسی تاریخی بود، بسیاری از تحقیقات خود را به مطالعات ایران‌شناسی اختصاص داده‌ بود. او مطالعات زیادی دربارۀ زبان‌های ایران قدیم به‌خصوص زبان اوستایی دارد و مقالات متعدّدی در این باره در نشریه‌های علمی ایتالیا انتشار داده‌است. اغلب مقاله‌های او درزمینۀ ریشه‌های لغات قدیمی فارسی و ارتباط آن‌­ها با دیگر زبان‌های آریایی است. در بین پژوهش‌های او انتشار متنی علمی از دو فصل اوّل ارداویراف‌نامه (The Book of Ardā Wīrāz) با ترجمه و تفسیر به زبان انگلیسی و یک مجموعه از تحقیقات دربارۀ لغت‌های آیین مزدایی و میتراپرستی از اهمیّت ویژه‌ای برخوردار است (موسوی بجنوردی، 1393، 615).

مقالۀ او با نام روابط خویشاوندی میان دست‌نوشته‌های بندهش در سال 1383 توسّط حسن رضایی باغ بیدی از زبان ایتالیایی به فارسی ترجمه شد و در مجلۀ نامۀ پارسی، سال 9، ش. 4 (35) به چاپ رسید.

المیرا کریمی

آذر 1398ش.