سعدی و ایرانشناسی (Saadi Shirazi)
لقب او مصلحالدّین و تخلّص وی سعدی بودهاست. پدرش از ملازمان دربار اتابک سعد زنگی بود و بدین مناسبت تخلّصش را سعدی نهاد. سال ولادت او 1210م. و تاریخ وفات وی را 1291 یا 1292م. میدانند .
به عقیدۀ صاحبنظران، کاخ ادب فارسی چهار رکن دارد: فردوسی، مولوی، سعدی و حافظ. اگر دانشمندی را مجبور کنند که بهتنهایی مسافرت کند یا در گوشۀ عزلت اقامت جوید و او را مخیّر کنند که از آثار این چهار شاعر یکی را برگزیند، بیشک کلیّات سعدی را اختیار خواهد کرد زیرا این کتاب مقدّس از نظر تنوّع موضوع و قالب الفاظ و همآغوشی پند و مطایبه رجحانی خاص دارد. هم مشتمل بر نثری بدیع چون گلستان است هم اوزان اشعارش مختلف است و هم به زبان عرب، قصاید و ملمّعات دارد و چنین کتابی با اینهمه زیبایی و تمامی امکان ندارد موجب ملالت گردد، گرچه سالها مکرّر بر مکرّر خوانده شود.
