فولژانس فرنل Fulgence Fresnel

فولژانس فرنل پس از پایان تحصیلاتش به‌عنوان عامل کنسولگری شهر بندری جده (Jeddah) به دریای سرخ اعزام شد. او در عربستان کاملاً حرفه‌ای به زبان‌های بومی سخن می‌گفت و در این مدت با بازماندگان آموریت‌ها (Himyarites) در ارتباط بود. فولژانس نخستین اروپایی‌ای بود که کتیبه‌های آموریتی باستان را ترجمه کرد. (https://peoplepill.com/people/fulgence-fresnel). فرنل در مصر نیز در لهجه‌های بومی به‌حدی تبحر یافت که می‌توانست به‌راحتی با شیخ‌ها مشورت کند. انواع زبان‌های عربی از دیگر موضوعات پژوهشی او بود و در سال 1838م. انواع مختلف زبانEhhkili  را توصیف کرد و این درواقع، نخستین شرحِ زبان Jibbßli بود. (Hetzron, 1997: 380) در سال 1851م. وزیر کشور فرانسه، لئون فوشه (Léon Faucher) به انجمن ملی پیشنهاد داد که عملیاتی باستان‌شناسی در بین‌النهرین و کشور ماد انجام دهند. به‌این‌ترتیب، پس از تأمین اعتبارات، قرار شد این کار به سرپرستی فولژانس فرنل انجام شود. او به همراه گروهی به منطقه اعزام شد و درنهایت، در 1854م. آنها موفق شدند، آشور و بابل را کشف کنند؛ اما ماد را نیافتند (Brigitte Lion, 2007: 83). فرنل در زمانی به مأموریت حفاری‌های بین‌النهرین گماشته شد که پیش از او گروهی بریتانیایی به این امر مشغول بودند. این مسئله دلیل ایجاد برخی اختلافات و درگیری‌ها میان گروه فرانسوی و انگلیسی شد و درنهایت به تقسیم اراضی برای حفاری انجامید. فرنل در این مأموریت ژول اوپر (Jules Oppert)، شرق‌شناس آلمانی-فرانسوی که تألیفاتی دربارۀ ایران قدیم داشت و هنرمندی به نام فلیکس توما (Felix Thomas) را نیز به همراه داشت. حضور او در منطقۀ بین‌النهرین، فصل نوینی از توجه فرانسوی‌ها به تمدن آشور را رقم زد. فولژانس یکی از اعضای برجستۀ انجمن آسیایی (Societe Asiatique) و همچنین، یکی از عرب‌گراهای برجستۀ فرانسه بود. او را مردی آزاداندیش و در‌عین‌حال محتاط در مسائل علمی توصیف می‌کنند (Larsen, 1996: 306-309).