هلن جی کانتور (Helen J Kantor)

هلن جی کانتور در سال 1919م. با میوپاتی مادرزادی متولّد شد؛ یک بیماری نادر عضلانی که به‌تدریج عضلات او را از بین می‌برد و ذهن او را زندانی جسمی از کار افتاده می‌کرد. به‌همین دلیل تا سن 15 سالگی، مادرش، هلن ریچ (Helen Rich) به آموزش او در خانه مشغول بود. همین موضوع باعث شد تا مادرش به استعداد هلن کانتور نوجوان در درک هنر پی‌ببرد. پس از آن وی برای ادامۀ تحصیل به دانشکده وارد شد. او که به زندگی در خانه در حومۀ شهر محدود شده بود، علاقۀ زیادی به حیوانات و طبیعت پیدا کرده بود، از این رو  ابتدا لیسانس خود را در رشتۀ جانورشناسی و زیست‌شناسی از دانشگاه ایندیانا (Indiana University) در سال 1938م. دریافت کرد (علیزاده، 1991)؛ (ویلیامز، 1993). او سرانجام از ادامۀ تحصیل در رشتۀ مورد علاقۀ خود انصراف داد و مجبور شد در علوم انسانی به ادامۀ تحصیل بپردازد. البته رشتۀ جدید برای او غریبه نبود، چرا که به لطف آموزش‌های مادرش و سفرهای بسیاری که با هم به اروپا و خاورمیانه داشتند به این موضوعات نیز علاقه‌مند بود (علیزاده، 1991)؛ (ویلیامز، 1993). هلن کانتور برای تحصیلات تکمیلی، بورس تحصیلی ادوارد رییرسون (Edward L Ryerson) را دریافت کرد و در سال 1938م. وارد دانشگاه شیکاگو (The University of Chicago) شد و دکترای خود را در سال 1945م. به راهنمایی هنری فرانکفورت (Henry Frankfurt) استاد باستان‌شناسی و هنر به پایان رساند. به‌دلیل مطالعات ارزشمند وی در باستان‌شناسی، در سال 1943م. بورس آلوین براون (Alvin K Brown Fellowship) و در سال 1944م. بورس ادوارد رایرسون(Edward L Ryerson)  به وی اعطا شد. پس از آن در سال 1945م. به‌عنوان دستیار پژوهشی در دانشگاه شیکاگو (Chicago University) مشغول به کار شد و در سال 1951م. استادیار همان دانشگاه گردید. پس از سال‌ها تلاش علمی در سال 1963م. به مرتبۀ استادی رسید و سرانجام در سال 1989م. از گروه زبان و تمدّن‌های خاور نزدیک دانشگاه شیکاگو بازنشسته شد (علیزاده، 1991)؛ (ویلیامز، 1993).