ابوالعلای شوشتری Abol-Ala –ye- Shushtari

ابوالعلا اشعار فنی و مصنوع سروده و در هزل پیشگام کسایی مروزی بوده است. گمان می‌رود منظور از ابوالعلا در یکی از ابیات منوچهری همین ابوالعلاء شوشتری باشد، زیرا او را در ردیف شعرای فارسی‌زبان آورده است (ابوالعلاء ‌شوشتری، ‌2021). منوچهری در قصیدۀ خود ضمن نام بردن از سخنگویان و حكیمان پیش از خود، ابوالعلاء را در زمرۀ شاعران معروف همچون ابوالعباس ربنجنی، بوسلیك گرگانی و ابوالمثل آورده است (منوچهری، 1363ش.). آنچه تا امروز از اشعار ابوالعلا به دست آمده، نزدیك به ۱۰ بیت است كـه در لغت‌فرس اسدی طوسی و ترجمان ‌البلاغۀ رادویانی و حدایق‌السحر وطواط آمده است. اسدی طوسی در فرهنگ خود ابیات او را به عنوان شاهد لغات آورده است (نفیسی، 1310ش.، 388). در لغت‌نامۀ دهخدا آمده: «تنها در لغت‌نامة اسدی ابیات ذیل از او دیده می‌شود و سپس ابیات زیر آمده است: بیاور آنکه گواهی دهد ز جام که من / چهار گوهرم اندر چهار جای مدام زمرد اندر تاکم عقیقم اندر غژب / سهیلم اندر خم آفتابم اندر جام ای... من ای... تو انجیره‌گذاری / سرگین خوری و قی کنی و باک نداری ریچاله‌گری پیشه گرفتی تو همانا / به‌خیره در شیر بری کامه برآری» همچنین رادویانی او را نویسنده کتابی دربارۀ عروض می‌داند (ابوالعلاء ‌شوشتری،‌2021).