ابوالعلای شوشتری Abol-Ala –ye- Shushtari

ابوالعلا اشعار فنی و مصنوع سروده و در هزل پیشگام کسایی مروزی بوده است.

ابوالعباس ربنجنی (Abol-Abbas -e- Rabanjani)

ربنجنی از شاعران مشهور و به‌نام دورۀ خود بوده است. عوفی در تعریف شعر او گفته است: «شعر او در غایت دقّت و نهایت رقّت» بود و منوچهری نیز در قصیده‌ای نام او را در ردیف شاعران بزرگ پیش از خود آورده است.

ایرج‌میرزا Iraj Mirza

ایرج‌میرزا ملقب به جلال‌الممالک و صدر الشعرا از شاعران برجسته دورۀ مشروطه و فرزند غلامحسین میرزای قاجار بود و نسبش به فتحعلی‌شاه، پادشاه دوم سلسلۀ قاجاریه، می‌رسید.

نظامی گنجوی (Nizami Ganjavi)

فیروز مشرقی

فیروز مشرقی را هم‌دورۀ عمروبن لیث صفاری می‌دانند و تاریخ وفات او را سال 283ق. نوشته‌اند (دهخدا، 1310).  او هم‌عصر طاهریان و صفاریان بوده‌است. زندگینامه‌نویسان از زندگی او اطلاعی ندارند و از ابیات او تنها نه بیت شامل سه قطعه دو بیتی و سه بیت منفرد باقی مانده‌است (ویکی پدیا).

فهمی استرآبادی Fahmi Estarabadi

یکی از شاعران خوب قرن دهم هجری قمری فهمی استرآبادی است. از دیوان فهمی استرآبادی تنها یک نسخه به‌جای مانده‌است.

یغمای جندقی Yaghma Jandaghi

یغمای جندقی (Yaghma Jandaghi) از شعرایی است که در استحکام کلام و قدرت بیان، بی‌مانند بود و هزلیّات او نیز در نوع خود کم‌­نظیر است. یغما نسبت‌به روزگار خود مرد روشنفکری است. او بینش روشنی دارد و در محیط خود خفه نشده و به تماشای حوادث ننشسته است.

وقوعی نیشابوری

وقوعی نیشابوری از خوش‌نویسان دوران صفویّه و از شاعران مکتب بازگشت ادبی بود. در جوانی در بیشتر فنون مخصوصاً تاریخ و ادب و خط مهارت یافت. وی نویسندۀ کتاب مجامع‌الأخبار است.

صائب تبریزی Saib Tabrizi

میرزا محمد علی صائب تبریزی Saib Tabrizi یکی از شاعران و غزل‌سرایان نام‌دار ایرانی در عهد صفویه است که زیبایی اشعار او غیرقابل‌انکار است. در جوانی مانند اکثر شعرای آن زمان برای تأمین مادی زندگیش به هندوستان رفت. او خیلی زود نظر درباریان شاه جهان را به خود جلب کرد و از مقرّبان دربار شاه جهان شد. بعد از مدّتی به ایران بازگشت و در دربار شاه عبّاس دوم به دریافت لقب ملک‌الشّعرایی مفتخر گشت. او را سرآمد شاعران سبک هندی در شعر فارسی می‌دانند.