میشل لونگینو Michele Longino دانشمندی فرانسوی در زمینۀ ادبیات و فرهنگ فرانسه و به ویژه ادبیات قرن هفدهم م. فرانسه است که به دلیل رویکرد میانرشتهای خود به پیشرفت این حوزه کمک قابل توجهی کرده است. مطالعات میان فرهنگی، شرقشناسی، سفرنامهنویسی، تاریخ، زیباییشناسی و مطالعات زنان، برخی از موضوعهای پژوهشی این استاد بازنشستۀ دانشگاه دوک در رشتۀ رومشناسی است.
1947 م.- «در قید حیات»
میشل لونگینو در سال 1947 م. به دنیا آمد. وی دارای مدرک کارشناسیارشد از مدرسۀ کلرمونت گرجویت (Claremont Graduate School) است. همچنین در سال 1984 م. دکترای رشتۀ زبان و ادبیات فرانسه را از دانشگاه میشگیان (University of Michigan) دریافت کرد (Routledge, n.d.). سپس، در سالهای 1984م. تا 1989م. استادیار دانشگاه رایس (Rice University) بود و سابقۀ تدریس در چند دانشگاه و از جمله دانشگاه بینالمللی ونیز (Venice International University) را نیز دارد. از سال 1989م. در دانشگاه دوک (Duke University) تدریس کرده است و اکنون استاد بازنشستۀ این دانشگاه در رشتۀ رومشناسی (Romance Studies) است. در کنار تدریس و پژوهشهای علمی، لونگینو، در سازمانها و نهادی مختلفی عضویت دارد و به عنوان رئیس انجمن مطالعات فرانسه قرن هفدهم م. فعالیت کرده و عضو کمیتۀ اجرایی در انجمن زبانشناسی مدرن، بخش فرهنگ و ادبیات فرانسوی قرن هفدهم م. (Modern Language Association's Division on Seventeenth-Century French Literature and Culture) بوده است (Duke University, n.d.).
میشل لونگینو یکی از اولین پژوشگران معاصر در زمینۀ ادبیات عصر کلاسیک فرانسه در قرن هفدهم م. است. در زمینۀ سفرنامهنویسی و تاریخ فرانسه، ترکیه، و ایتالیا صاحبنظر و علاقمند به ژانر اپیستولاری (epistolary) و موضوع زنان است. او در عمر حرفهای خود موفق به کسب چندین بورسیۀ پژوهشی شده است که طی آنها، مطالعات ارزشمندی در زمینۀ مباحث میانفرهنگی انجام داده است .(Duke University, n.d.) در زمینۀ ارتباط اروپا با خاور میانه، نیز پژوهشهایی از وی دیده میشود. به عنوان نمونه، با استفاده از سفرنامهنویسی مسافران فرانسوی به امپراطوری عثمانی، اثر ارزشمند خود را با نام سفرنامۀ فرانسویان در عصر امپراطوری عثمانی نگاشت که بر اساس مطالعۀ دقیق گزارشهای سفر مسافران فرانسوی نوشته شده بود که بین سالهای 1650م. تا 1700م. از امپراتوری عثمانی بازدید کردهاند. در این کتاب، نقش سفرنامهنویسی در برخورد فرهنگی و ارتباطات میان فرهنگی و تأثیر آن در ساخت هویتهای فرهنگی نشان داده شده است (Longino, 2015). او را همچنین میتوان پژوهشگری علاقمند به شرقشناسی توصیف کرد. در یکی از کتابهایش با عنوان شرقشناسی در ادبیات درام کلاسیک فرانسه، کمک مهمی به مطالعه شرقشناسی در ادبیات و هنر میکند و بحثهای معاصر را دربارۀ بازنمایی شرق در هنر و رسانه را نشان میدهد (Longino, 2002). نگاهی به آثار وی نشان میدهد که وی به مباحث زیباییشناسی نیز علاقمند است.
دستاورد پژوهشها و مطالعههای میشل لونگینو، در کتابها و مقالههایی منتشر شده است که در ادامه به مهمترین این آثار اشاره میشوند.
- -کتاب:
- نمایش مادری: مکاتبات سوین.
- شرقشناسی در ادبیات درام کلاسیک فرانسه.
- سفرنامۀ فرانسویان در عصر امپراطوری عثمانی: از مارسی تا قسطنطنیه (1650-1700)
- -مقاله:
- بازآفرینیِ چشم جسمانی: تجربۀ من در نوشتههای فلوبر.
- زیباییشناسی گرسنگی: هنری میلر و مسئلۀ ضایعات.
- مقدمه (و ویراستار) رویکردهای میانرشتهای: تاریخ و ادبیات در مطالعات فرانسه قرن هفدهم م.
- زیباییشناسی فرسودگی: بودلر و وایلد.
- زنان و سیاست های خودبازنمایی در قرن هفدهم م. در فرانسه.
- یک فرانسوی در میان عربها: سفر شرقی و کشف دیگری در بین شوالیههای دارویو.
- ژان تونو، شرق و داستان سفر.
- آموزش نامهنگاری خانم دو سوینیه.
- مسافر، خواجهها و سراج: دیدار درونی از راه دور.
- -دیگر آثار:
- زیباییشناسی بیش از حد: جورج باتایل و هنرهای تجسمی.
- هویتهای نابسامان: افسانههای زنانه در قرن هفدهم م. در فرانسه.
- هنر پارازیت بودن: داستان کوتاه موپاسان
در زمان تهیۀ این زندگینامه، هیچیک از آثار میشل لونگینو به فارسی ترجمه و منتشر نشده است.
خردادماه 1402ش.
1403-01-24

