هنری کولبرن Henry Colburn

• کتاب

1. پیشگامان صحرای غربی:‌ واحة الخارقه در شاهنشاهی هخامنشی.

(Colburn, H. (2018). Pioneers of the Western Desert: The Kharga Oasis in the Achaemenid Empire. In B. Düring & T. Stek (Eds.), The Archaeology of Imperial Landscapes: A Comparative Study of Empires in the Ancient Near East and Mediterranean World (pp. 86-114). Cambridge: Cambridge University Press. doi:10.1017/9781316995495.004)

• مقاله

۲. شرق‌شناسی، پسااستعماری‌گری و امپراتوری هخامنشیان: تأملات در مورد «دین، امپراتوری، و شکنجه» بروس لینکلن. (- (2011). ORIENTALISM, POSTCOLONIALISM, AND THE ACHAEMENID EMPIRE: MEDITATIONS ON BRUCE LINCOLN’S “RELIGION, EMPIRE, AND TORTURE.” Bulletin of the Institute of Classical Studies, 54(2), 87–103. http://www.jstor.org/stable/43694090) ۳. اتصال و ارتباطات در شاهنشاهی هخامنشی. (- (2013). Connectivity and Communication in the Achaemenid Empire. Journal of the Economic and Social History of the Orient, 56(1), pp. 29-52.) گسترۀ عظیم شاهنشاهی هخامنشی اغلب به‌مثابۀ مانعی برای ارتباطات در قلمرو این امپراتوری تلقی می‌شود. در این مقاله کولبرن با دو بحث اساسی این فرضیه را به چالش می‌کشد: 1. وجود شبکه‌های وسیع جاده‌ای و 2. سرعت بالای ارتباطات در این امپراتوری، که در کنار هم پتانسیل بالایی برای جابه‌جایی و تعامل در کل امپراتوری را فراهم می‌آورد (https://umich.academia.edu). ۴. معماری مدرن در جهان باستان. (- (2015). A Modern Architect in the Ancient World. Harvard Art Museums. https://harvardartmuseums.org/article/a-modern-architect-in-the-ancient-world) ۵. یادوارۀ دورۀ دوم ایرانی در مصر. (- (2015). Memories of the Second Persian Period in Egypt. In J. M. Silverman & C. Waerzeggers. (Eds.): Political Memory in and after the Persian Empire, Ancient Near East Monographs, 13, SBL Press, pp. 165-202.) ۶. مجموعه‌داری و زندگی‌نامه‌نگاری مجسمه‌های مصری دوران متأخر. (- (2016). Roman Collecting and the Biographies of Egyptian Late Period Statues. World Archaeology, 48.2, pp. 226-238.) ۷. توصیفات گملی کارری از تخت‌جمشید. (- (2017). Gemelli Careri's Description of Persepolis. Getty Research Journal, 9, pp. 181-190.) ۸. جهانی‌سازی و مطالعۀ شاهنشاهی هخامنشی. (- (2017). Globalization and the study of the Achaemenid Persian Empire. In T. Hodos (Ed.): The Routledge Handbook of Archaeology and Globalization. Routledge.) در این اثر دو جنبه از مطالعه هنر ایرانی هخامنشی برای خواننده ترسیم می‌شود. نخست، تعریف این هنر از ورای خصلت‌هایش و سپس، تحلیل آن از طریق وصف آن در سایر سنت‌های هنری. هنر هخامنشی از طریق دو دسته از آثار به بهترین شکل تعریف می‌شود: هنری که برای اهداف امپراتوری تولید می‌شد و هنری که در مناطق تحت فرماندهی این امپراتوری تولید می‌شد (https://umich.academia.edu). ۹. چگونه ایرانی‌ها را در مصر بیابیم: باستان‌شناسی هخامنشی مصر. (- (2019). How to Find Persians in Egypt: The Archaeology of Achaemenid Egypt. EUP Blog.) ۱۰. مطالعۀ هنر هخامنشی در مصر. (- (2020). The Study of Achaemenid Egypt. In Archaeology of Empire in Achaemenid Egypt (pp. 1–26). Edinburgh University Press. http://www.jstor.org/stable/10.3366/j.ctvss3wvv.8) ۱۱. اوجاهورسنت ایرانی: مقاله‌ای در باستان‌شناسی هویت. (- (2020). Udjahorresnet the Persian: Being an Essay on the Archaeology of Identity. Journal of Ancient Egyptian Interconnections, 26.) ۱۲. کمربندی اورارتویی در موزۀ ج. پاول گتی. (Belis, A., Colburn, H. (2020). An Urartian Belt in the J. Paul Getty Museum. Getty Research Journal.) ۱۳. کانون هنر ایران باستان:‌ از روایت بزرگ تا پرسپتیکو‌های محلی. (Colburn, H. (2020). The Canon of Ancient Iranian Art: From Grand Narratives to Local Perspectives. Testing the Canon of Ancient Near Eastern Art and Archaeology.) در این اثر کولبرن نقدی اساسی بر مطالعات دوران هخامنشی ارائه می‌کند که در دهه‌های 50 و 60 م. تدوین شد. او بر این باور است که اصطلاح «ایرانی» در این مطالعات می‌تواند ناظر بر جغرافیا یا مردم باشد که پذیرش هر یک بخش مهمی از آثار را نادیده می‌گیرد. دوره‌بندی‌های این مطالعات متکی بر تاریخ بین‌النهرین و مدیترانه است که همواره با تاریخ ایران مطابقت نمی‌کند. همچنین، استفاده از واژۀ سبک برای انتساب آثار به این دوره‌ها بر فرضیه چالش‌برانگیزی متکی است که چندین سبک مختلف نمی‌تواند در یک زمان و مکان حیات داشته باشد. بنابراین، بهتر است رویکردی اتخاذ کنیم که بر حوزه‌های منفرد تأکید شود، چرا که این امر بهتر غنا و تنوع هنر ایران باستان را بازتاب می‌دهد (https://umich.academia.edu).