۱۸۲۲م.- 1888م.

از سال 1831م. آرنولد توسط عموی روحانی خود جان باکلند(John Buckland)  در لالهام (Laleham) تحت آموزش قرار گرفت. در سال 1836م.، آرنولد به کالج وینچستر (Winchester College) فرستاده شد اما در سال 1837م. به مدرسۀ راگبی بازگشت. او در سال 1838م. تحت سرپرستی و آموزش مستقیم پدرش قرار گرفت. او برای مجله‌ای خانوادگی شعر نوشت و برندۀ جوایز مدرسه شد. شعر او آلاریک در رم در راگبی (Rugby) چاپ شد. آرنولد از سال 1841م. تا 1844م. به تحصیل در بالیول کالج (Balliol Callege) در شهر آکسفورد (Oxford) مشغول بود. او موفق به دریافت دو جایزه از آن دانشگاه شد (مشکین‌نژاد، 1382ش.، 60).  

آرنولد از شعرا و نویسندگان مشهور قرن نوزدهم م. انگلیس است که بر خلاف بسیاری از معاصران خود، وسعت نظر و دید جهانی گسترده‌ای داشت و به‌ویژه به ادبیات شرق علاقه‌ای خاص پیدا کرده و معتقد به اصول واقع‌پردازی در شعر بود. سروده‌هایش با نوعی بدبینی رمانتیک آمیخته است. او به اشعار حماسی فارسی عشق می‌ورزید (نبی‌لو، 1393ش.، 19). آرنولد نخستین شعرش را در سال 1840م. منتشر کرد و برای آن جایزه دریافت کرد. او همچنین برای شعر کورن‌ول (Cormwell) ، جایزۀ نیودیگیت  (New digate)را کسب کرد. او در سال 1845م. به عضویت هیئت علمی دانشکدۀ اوریل (Oriel) درآمد. در سال 1851م. منصب بازرس مدارس را از آنِ خود کرد و تا زمان بازنشستگی در این شغل به خدمت پرداخت. ناگفته نماند که از سال 1857م. تا 1867م. استاد کرسی شعر دانشگاه آکسفورد (University of Oxford) بود (رستمی، 1390ش.، 192). در سال 1857م. آرنولد با کمک رأی پدرخواندۀ خود (و پیشینیانش) به کرسی شعر آکسفورد انتخاب شد. از خصوصیات او این بود که انقلابی در این کرسی استادی ایجاد کرد. او در سخنرانی اصلی در افتتاحیه، دربارۀ عنصر مدرن در ادبیات ایراد کرد. در سال‌های 1883م. و 1884م. به آمریکا برای سخنرانی سفر کرد. با وجود آنکه به واقع‌‌‌گرایی در شعر معتقد بود اما در سروده‌هایش رگه‌هایی از بدبینی رمانتیک مشاهده می‌شود. آرنولد به اشعار پارسی علاقه و عشق زیادی داشت. او با مطالعۀ ترجمۀ خلاصه‌ای از شاهنامۀ فردوسی که با کوشش جیمز اتکینسن(James Atkinson)  در سال 1810م. به چاپ رسیده و چنان مشتاق شعر پارسی شده بود که انگیزۀ ساختن منظومۀ سهراب و رستم در او شدت گرفت. در نهایت او موفّق شد که این داستان را با سوز و گدازهای قهرمانه و در قالب شعر انگلیسی بازسراید. خلاقیتی که او به کار برد، سبب شد که منظومۀ او همانند اشعار، غزلیات و چکامه‌های ویلیام شکسپیر (William Shakespeare)، وردورث (William Wordsworth) ، پرسی شلی (Percy Bysshe Shelley)  و لرد بایرون (George Gordon Byron)، در زبان انگلیسی ماندگار شود (رستمی، 1390ش.، 192؛ مشکین‌نژاد، 1382ش.، 61). آرنولد همچنین مقاله‌ای در باب تعزیه‌خوانی به نگارش درآورد که در سال 1871م. در ایران انتشار یافت. شالوۀ مقاله او، کتاب ادیان و آرای فلسفی در آسیای مرکزی  (Religions et Philosophies dans l'Asie Centrale)اثر کنت دوگوبینو (le Conte de Gobineau) بود. در این مقاله بنای تکایا و شیوۀ تعزیه‌خوانی با دقت و با توجه به توان او به تصویر کشیده می‌شود (مشکین‌نژاد، 1382ش.، 61).  

1.  اشعاری به یاد نویسندۀ «اوبرمان».

(Arnold, M. (1849). Stanzas in Memory of the Author of "Obermann".)

2. ولگرد عیاش و اشعاری دیگر.

(- (1849). The Strayed Reveller, and Other Poems.)

3. ابیاتی یادمانی برای وردورث.

(- (1850). Memorial Verses to Wordsworth.)

4. امپدوکلس در باب اتنا و اشعاری دیگر.

(- (1852). Empedocles on Etna, and Other Poems.)

5. سهراب و رستم.

(- (1853). Sohrab and Rustum.)

6. کولی پژوهشگر.

(- (1853). The Scholar-Gipsy.)

7. اشعاری از خانۀ بزرگ اجاره‌ای.

(- (1855). Stanzas from the Grande Chartreuse.)

8. نمازخانۀ راگبی.

(- (1867). Rugby Chapel.)

9. تیرسیس.

(- (1865). Thyrsis.)

10. جستار‌هایی در باب نقد.

(- (1865, 1888). Essays in Criticism.)

11. فرهنگ و قانون‌شکنی.

(- (1869). Culture and Anarchy.)

12. حلقۀ گل دوستی.

(- (1871). Friendship's Garland.)

13. ادبیات و تحجر.

(- (1873). Literature and Dogma.)

14. خدا و کتاب مقدس.

(- (1875). God and the Bible.)

۱. امیری، م. (۱۳۵۵ش.). سهراب و رستم.

(Arnold, M. & Gastleman, J. H. (Ed.). (1914). Sohrab and Rustum. D. H. Heath & Co.)

هانیه طلوع فکور

اسفندماه 1399ش.