1864م. – 1930م.

تحصیلات مقدماتی خود را در دبیرستان لندن City of London School ضمن فراگیری ساسنسکریت به پایان رساند. ادبیات انگلیسی را در دانشگاه کمبریج University of Cambridge ، فارسی و عربی را نزد پروفسور ادوارد کاول Edward Byles Cowell و پروفسور جان رابرتسون John S. Robertson فرا گرفت. وی به زبان‌های آلمانی، ایتالیایی و فرانسوی در گفتار و نگارش مسلط بود، در زبان انگلیسی مهارت تامی داشت، بسیار فصیح حرف می‌زد و می‌نوشت. او سال 1904م. استاد زبان عربی در دانشگاه لندن University College London و پروفسور زبان و ادبیات عربی در دانشکده زبان‌های شرقی و آفریقایی لندن School of Oriental and African Studies بود که در سال 1916م. بنیانگذاری شد. برای تدریس در دانشگاه علیگره هند Aligarh Muslim University به مدت ده سال از 1888 تا 1898م. خدمت کرد و سپس استاد دانشگاه فلسفه دانشگاه لاهور University of Lahore شد و در آنجا با دانشمندان بزرگ اسلامی هند آشنا شد.(نیک بین، 1379، 24) آرنولد با زبان‌های فرانسه، ایتالیایی و آلمانی نیز آشنایی یافته، در دیگر زبان‌ها از جمله پرتغالی، روسی، هلندی و اسپانیولی نیز سر رشته داشته است و از شخصیت‌هایی است که هرچند اختصاصاً به ادبیات فارسی نپرداخته اما از نظر گاهی سرگذشتش قابل بررسی است. آرنولد به واسطه پژوهش‌های گسترده‌اش موفق به دریافت دکتری افتخاری در فلسفه و ادبیات از دانشگاه کمبریج و دانشگاه پراگ Prague University شده است و همچنین مدارک افتخاری دیگری از جمله Knight of crown و Companion of the order of the indiyan Impire دریافت کرد. در سال 1930م. در دانشگاه قاهره Cairo University به عنوان استاد مهمان تدریس کرد. همچنین در کالج آرمستراگ Armstrong College در دانشگاه نیوکاسل Newcastle University و آکادمی بریتانیا British Academy به تدریس پرداخت.(رستمی، 1390، 206 و 207) دو شخصیت به نام‌های محمد اقبال Muhammad Iqbal و سلیمان نادوی Sulaiman Nadvi از شاگردان وی بوده‌اند.

وی از 1921 تا 1930م. مدیر موسسه مطالعات عربی دانشکده زبان‌های شرقی دانشگاه لندن بود به مدت پنج سال نیز معاونت کتابخانۀ اداره هندوستان در لندن را عهده‌دار بود، چندین هزار نسخه خطی فارسی و عربی را بررسی کرد و از آنها یادداشت برداشت. در سال‌هایی که به تدریس در هند مشغول بود، مدتی ریاست دانشکده شرقی دانشگاه پنجاب University of the Punjab را به عهده داشت. در سال 1930م. برای ایراد کنفرانس‌های درباره تاریخ اسلامی در دانشگاه مصر دعوت شد و سخنرانی‌های او مورد توجه و ستایش دانشمندان مصر واقع گردید. آرنولد به اسلام علاقه‌مند بود. علوم اسلامی را فرا گرفت و در دایره‌المعارف اسلامی لیدن Encyclopaedia Islamica مقالاتی ارزنده و بی‌سابقه از او به یادگار مانده است. (نیک بین، 24) وی نقاشی اسلامی به ویژه مینیاتور ایرانی را به غربی‌ها شناساند و ثابت کرد که نقاشی دوران اسلامی با دوره‌های پیش از آن پیوند دارد و پایه‌های نقاشی سبک ایرانی نیز که از سده هفتم هجری قمری در ایران شکل گرفته در دوره‌های ساسانی و پیش از اسلام بنیاد نهاده شده است. تحت تأثیر و نفوذ پروفسور کاول، پروفسور رابرتسن، میر سید احمد خان(موسس دانشگاه علیگره)، مولانا شبلی نعمان و مولانا عباس حسین قرار داشت و همواره در پی ایجاد اتحاد میان هم‌میهنان خود و اهالی مشرق زمین بود. وی همچنین از نخستین بانیان نمایش صنایع ایران در لندن به شمار می‌رود.( حسینی، 1372، 171 و 172)

1.  تعریف تعالیم روحانی اسلام 1896م. Preaching of Islam
2. یادگارهای اسلام
3. صنعت نقاشی در جهان اسلام Painting in Islam
4. نقاشی‌هایی درباره مغول اعظم 1921م.
5. دوران کهنه و نو در هنر اسلامی 1932م.
6. فهرست نقاشی‌های هندی در کتابخانه جستربیتی1936م.
7. میراث اسلام Legacy of Islam (نیک بین، 25)

آثار او درباره ایران:

1. بهزاد و نقاشی‌های او در ظفرنامه
2. مینیاتورهای ایرانی و هند و ترکی
3. صنایع دوره ساسانی و نقاشی‌های مانی
4. تعریف نقاشی، تذهیب، خوش نویسی، صحافی و خطاطان مشهور اسلامی خصوصا ایرانی با همکاری پروفسور گیرشمن (نیک بین، 25)

تاریخ گسترش اسلام، ترجمه ابوالفضل عزتی ناشر: دانشگاه تهران

معصومه موسویان بهمن 1398ش.