یوزِف فون هامِر-پورْگِشْتال Joseph Hammer-Purgstall

او به‌عنوان منشی در وزارت خارجه استخدام شد و بعد به‌عنوان سفیر به استانبول اعزام شد. وی به فلسطین، لبنان، سوریه، مصر و ایران سفر کرد و در بازگشت به اتریش در بنیان‌گذاری دانشکدۀ علوم وین مشغول به کار شد. او مؤسس نشریه‌ای به نام گنجینه‌‌های مشرق زمین  (Fundgruben des Orient)است و در آن به‌عنوان نویسنده مشارکت داشت ( de Bruijn, 2012و رستمی، ۱۳۹۰ش.، 596). در زمان جنگ‌های ناپلئون (Napoleon Bonaparte) و لشکر‌‌‌‌‌کشی‌‌‌‌‌هایش به کشور‌‌‌‌‌های خاورمیانه و آفریقا، هامر برای حفظ آثار تاریخی و نسخه‌‌‌‌‌های خطّی شرقی، به‌خصوص نسخه‌‌‌‌‌های فارسی تلاش زیادی کرد و تعداد زیادی را از غارت حفظ کرد و به کشورش فرستاد. امّا ناپلئون، وین را هم به غارت کرد و تمامی آنچه را که او جمع کرده بود، به موزه‌‌‌‌‌‌های پاریس ارسال کرد. هامر از پا ننشست و در مأموریتی رسمی در سال 1815م. پس از سقوط ناپلئون به پاریس رفت و از طریق روابطی که در آن شهر برقرار کرده بود، موّفق شد این گنجینه‌ّها را به کشورش بازگرداند. او طی سفر‌‌‌‌‌های سیاسی و کاری‌‌‌‌‌ به عنوان مترجم با شرق‌‌‌‌‌شناسی نامی به نام سیلوستر دوساسی (Silvestre de Sacy)(1779م.- 1847م.) آشنا شد و با او پیوند دوستی برقرار کرد. در سال‌‌‌‌‌‌های 1819م. و 1820م. موفّق شد به‌عنوان مترجم رسمی دربار، با سفیر ایران میرزا ابوالحسن ملاقات کند و در همان سفر بود که کتابی با ‌عنوان اندیشه‌‌‌‌‌های مارکوس اورلیوس (Thoughts of Marcus Aurelius Antoninus) را به زبان فارسی ترجمه کرد و برای شاه ایران پیشکش کرد، همین هدیه موجب شد تا پادشاه وقت ایران به او پاداش شایسته‌‌‌‌‌ای بدهد. در همین سال‌‌‌‌‌ها، یعنی حدود 1818م. او موفّق شد دیوان حافظ را به صورت منظوم به زبان آلمانی ترجمه و کتاب تاریخ ادبیات فارسی را بر اساس تذکرة‎الشعرای دولتشاه سمرقندی تألیف کند. مهم‌ترین شغل هامر مترجمی بود و این شغل به گونه‌‌‌‌‌ای نبود که وقت زیادی از او بگیرد، پس می‌‌‌‌‌توانست با فراغ ‌‌‌‌‌بال به مطالعه و پژوهش و ترجمة آثار مختلف شرقی بپردازد، امّا دقت او در کارش مورد بحث بود چنانکه پس از ترجمة کتاب اطواق‌الذهب نوشتة زمخشری به زبان آلمانی، منتقدان زیادی به او حمله‌‌‌‌‌ور شدند و ترجمة او را مورد نقد و بررسی تند خود قرار دادند. گسترش کار او در شرق‌‌‌‌‌شناسی و انتشارات او دراین زمینۀ انتقادات شدید برخی کارشناسان این حوزه را برانگیخت. بیشترین انتقادات از سوی هاینریش فریدریش مارتین فون دیز(Heinrich Friedrich von Diez)  بود (ساجدی، ۱۳۸۶ش.، 150- 152). او در سال 1839م. از سمت مترجمی دربار استعفا داد و در سال 1847م. موّفق شد آکادمی علوم وین(Österreichische Akademie der Wissenschaften)  را بنیان‌گذاری کند و خود نیز به‌عنوان نخستین رئیس آن انتخاب شود، امّا در سال 1849م. از این مقام هم استعفا داد و فقط عنوان افتخاری مشاور دولتی در موارد استثنائی را حفظ کرد. پورگشتال به ادبیّات فارسی علاقة زیادی داشت. دو مصرع فارسی از سعدی بر سنگ قبر او نوشته شده است: «در اقصای عالم بگشتم بسی/ به سر بردم ایّام با هر کسی» (نیک‌بین، ۱۳۷۹ش.، 1220 و 1232). در ایران، مجلّۀ بخارا در اسفند 1391ش. مراسم بزرگداشتی برای او برگزار کرد. پروفسور برت گ. فراگنر (Bert G. Fragner)، ایران‌‌‌‌‌شناس نامی اتریشی، در توصیف او و تلاش‌‌‌‌‌های ایران‌شناسانه‌‌‌‌‌اش بسیار سخن گفت. همچنین در اردیبهشت 1396ش. نمایشگاه و نشست پل برنامۀ ویژة بزرگداشت او در گالری تاروپود و سالن همایش‌‌‌‌‌های مرکز اسناد و کتابخانۀ ملّی فارس با حضور سفیر اتریش، شهردار شیراز، مدیر مرکز اسناد و کتابخانۀ ملی فارس، اعضای ادارۀ فرهنگ شهر گراتس (Graz)، آکادمی علوم اتریش و موزۀ جهانی یوانیوم (Museum of Yuanium) برگزار شد.