1567 م.- 1624 م.

تویفل تحصیلات خود را در سال‌های 1585م. و 1586م. در پاداوا (Padua)، بولونیا (Bologna) و سینا (Siena) گذراند (مشکین‌نژاد، 1382، 480).

از قرن شانزدهم به بعد، عدّه‌ای از سیّاحان اروپایی به ایران سفر کردند. آنان محققان، دانشمندان و یا ماجراجویانی بودند که با هدف دیدن مشرق‌زمین به ایران آمدند. از جمله مهم‌ترین این سیّاحان می‌توان به یک نجیب‌زادۀ اتریشی به نام کریستوف فن تویفل اشاره کرد (اولئاریوس، 1369، 12). وی به همراه دو نفر از همراهان خود به نام گئورگ کریستوف فرنبرگر (Georg Christoph Fernberger) و سباستیان اشتام ارمنی (Armenier Sebastian Stahm) از راه راگوزا (Ragusa) به قسطنطنیه، مصر، سوریه، بین النهرین و ایران مسافرت کرد. فرنبرگر از طریق ایران به هند و سیلان گسیل شد اما اشتام ارمنی که خدمتکار، مترجم و آشپز بود در شهر قزوین درگذشت (مشکین‌نژاد، 1382، 480). وی از سواحل خلیج فارس به شیراز و اصفهان رفت و از آن‌جا عازم کاشان، قزوین، اردبیل و تبریز شد. تویفل برخلاف بیشتر جهان‌گردانی که به ایران گسیل شده‌اند، این کشور را آن ‌گونه که باید و شاید ثروتمند و حاصل‌خیز نمی‌داند. او هنگام ورود به ایران در جزیرۀ هرمز از دوست و همکار خود فرنبرگر جدا شد. فرنبرگر به هندوستان رفت و در بازگشت از هند به ایران سفر کرد و در طول اقامتش در ایران خود را یک تاجر ارمنی معرّفی کرد و لباس ارامنه را پوشید و به اتّفاق کاروان بزرگی که 1300 الاغ بار داشت به طرف شیراز حرکت کرد ( اولئاریوس، 1369، 12). تویفل در گزارش سفر خود، زندگی روزمره، آداب و رسوم مردمان مشرق‌زمین، حیوانات، چوگان‌بازی و بسیاری جاذبه‌های دیگر شرقی را توصیف کرده است. او سرانجام در سال 1591م. از راه بیت‌المقدس به ونیز برگشت. در سال 1606 م. در مذاکرات صلح با ترکیه در تسیتوا – ترک (Zsitva – Torok) حضور یافت. از سال 1607م. تا آخر عمر نیز به عضویت خزانه‌داری سلطنتی درآمده بود (مشکین‌نژاد، 1382، 480).

این کتاب سفرنامۀ آقای جیوانی کریستوف تویفل از قسطنطنیه به بیت المقدس است که هنوز به فارسی ترجمه نشده است (مشکین‌نژاد، 1382: 480).

هانیه طلوع فکور

مرداد ماه 1401 ش.