اوژن بورنوف Eugene Burnouf

دانشمند زبان‌شناس و خاورشناس فرانسوی و متخصّص زبان سانسکریت بود. او با کمک این زبان توانست زبان زند را بخواند. از کارهای مهم وی تفسیر یسنا بین سال‌های 1833م. تا 1835م. بود. بورنوف سهمی اساسی در خواندن پهلوی و اوستا در سال 1829م. داشت. حضور علمی بورنوف هم در اروپا و هم نزد پارسیان هند موثّر بود.

آشیکاگا آتسوئوجی Atsu Uji Ashikaga

ایران‌شناس نامدار ژاپنی و استاد زبان‌شناسی باستانی، مطالعات ایرانی، متخصّص فرهنگ ایران پیش از اسلام و زبان‌های پهلوی و سنسکریت بود. وی هم‌چنین از پیشگامان تحقیقات ایرانی در ژاپن بود.

ایلیا گرشویچIlya Gershevitch

ایران‌شناس روس‌تبارِ انگلیسی که در حوزه‌هایی نظیر زبان‌شناسی، فرهنگ و دین‌های ایران باستان به تحقیق و پژوهش مشغول بوده‌است. تخصّص اصلی گرشویچ زبان‌شناسی زبان‌های ایرانی مانند سغدی، اوستایی، عیلامی و مانند آن است که وی را به چهره‌ای شاخص و پیشگام در این زمینه تبدیل کرده‌است.

ت. ن. پاخالینا Т. N. Pakhalina

دانشمند و زبان‌شناس روسی که در زبان‌های پامیری (شغنانی-روشانی، سریکلی، یزغلامی، اشکاشمی- سنگلیچی،‌ واخانی و منجابی) پژوهش کرده‌است و کتاب معروف او در زبان روسی با عنوان زبان‌های پامیری چاپ شده‌است.

بوآندرس اوتاس Bo Anders Utas

از ایران‌شناسان معروف سوئدی و پژوهشگر حوزۀ زبان‌های ایران باستان، هند و اروپایی و زبان و ادبیّات ایران می‌باشد. او با‌استفاده از بورس علمی دولت ایران در دانشکدۀ ادبیّات اصفهان مطالعات خود را ادامه داد. او بسیاری از آثار ادبیات فارسی را از گذشته تا امروز مورد مطالعه قرار داده و برخی را به زبان سوئدی ترجمه کرده‌است.