وویچخ اسکالموفسکی (Wojeiech Skalmowski) یکی از برجسته‌ترین شرق‌شناسان لهستانی است و به عنوان یکی از چهره‌های تأثیرگذار در زبانشناسی ایرانی شناخته می‌شود. آثار او دربارۀ زبان‌های ایرانی، زبان‌های مدرن و باستانی و ادبیات فارسی و زبانشناسی عمومی، او را به شهرت جهانی رساند و نزدیک به صدها اثر در معتبرترین نشریات جهان منتشر کرده است.
ایوان ایوانوویچ زاروبین (Ivan Ivanovich Zarubin ) ایران‌شناس اهل روسیه است. وی در حوزه‌هایی چون زبانشناسی، مردم‌شناسی و فرهنگ فولکلورِ نواحی آسیای مرکزی همچون پامیر و تاجیکستان پژوهش می‌کرد. از او به عنوان بنیان‌گذار مکتب ملی بررسی زبان‌های ایرانی زنده و پایه‌گذار پامیرشناسی در روسیه یاد می‌شود. زبان بلوچی و ادبیاتِ محلی آن از جمله زمینه‌های پژوهشی زاروبین به شمار می‌آیند.
وِلیزار سادوفسکی (Velizar Sadovski) متخصص زبانشناسی هندو ـ ایرانی و زبانشناسی تاریخی هندو ـ اروپایی است. وی عضو ارشد پژوهشگرانِ فرهنگستان علوم اتریش است که در زمینۀ زبان‌های باستانی ایران همچون اوستایی، ودایی و… تحقیق و پژوهش می‌کنند. تحقیقات او در حوزۀ نام‌های شخصی ایرانی و کاربردهای واژگان باستانی در شعر و ادبیات آیینی، خاصه در کتاب وِدا و اوستا، قابل توجه است.
استنلی اینسلر (Stanley Insler) یکی از برجسته‌ترین فیلولوگ‌ها و زبان‌شناسان حوزة زبان‌های هندو ـ اروپایی به ویژه مطالعات سانسکریت و اوستایی بود. فعالیت علمی او در دانشگاه ییل و پژوهش‌هایش در مطالعات زبان‌های باستانی به خصوص ترجمة گاهان زرتشت جایگاه علمی مهمی را در این حوزه برای او ایجاد کرده است.
ایرایدا آناتولییِوْنا اسمیرنووا (Ираида Анатольевна Смирнова ) زبان‌شناس روسی، در حوزۀ زبان‌هایِ شرقی، خاصه زبان کردی، تخصص داشته و از محققان مطرحِ زبانشناسی کردی در روسیه به حساب می‌آید. علاوه بر نوشتن آثار قابلِ توجه پیرامون گویش‌های مختلف کردی، توانست ترجمه روسیِ کتاب اَوستا را که حاصل دست‌نوشته‌های استاد مرحومش بود مُدوّن و منتشر کند. این ترجمه، نخستین ترجمۀ آوانگارانۀ اوستا به شمار می‌رود.
اوسکار استیگ ویکاندر Oscar Stig Wikander ایران‌شناس، دین‌شناس و هندشناس مشهور سوئدی است. او با ایران‌شناسانی چون نیبرگ، کریستن‌سن و دومزیل همکاری داشت. به‌عنوان نمایندۀ مکتب اوپسالا، او در تلاش برای بازسازی تاریخی و اجتماعی انجمن ایزدان هندوایرانی بر اساس داده‌های زبان‌شناختی بود.
چارلز جی. هبرل Charles G. Häberl استاد زبانشناسی و ادبیات و ادیان آفریقایی، خاورمیانه‌ای و آسیای جنوبی است. پژوهش‌های او عمدتاً بر زبان‌های خاورمیانه و اقلیت‌های قومی، زبانی و دینی این منطقه متمرکز بود. اصلی‌ترین حوزۀ پژوهشی هبرل، مندائیان و زبان مندائی بود. او تحقیقات میدانی بسیاری را روی گویش‌وران چندین زبان سامی و ایرانی انجام داد. و آثار متعددی در زمینه‌های مختلفی مانند کتیبه‌نگاری آرامی، متون جادویی، شفاهی و کتبی، فرهنگ عامۀ خاورمیانه، لهجه‌های آرامی نو و زبانشناسی تطبیقی سامی نوشت.
مارتین لیچفیلد وست Martin Litchfield West، عضو کالج آلسولز آکسفورد و یکی از برجسته‌ترین زبان‌شناسان کلاسیک جهان به‌شمار می‌رود. مطالعات پیشگامانۀ او در زمینۀ موسیقی یونان باستان از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. او در پژوهش‌های خود به دوره‌ای پرداخته است که در آن، اندیشه‌های ایرانی تأثیر چشمگیری بر تفکر یونانی داشته‌اند. او همچنین پژوهش‌هایی در زمینۀ متون مقدس زرتشت انجام داده است. روابط بین یونان و خاور نزدیک باستان و ارتباط بین شمنیسم و دین یونان باستان اولیه نمونه‌ای از زمینه‌های پژوهشی او هستند.
تئودور بِنفای[1] Theodor Benfey زبان‌شناس آلمانی بود که در زمینۀ زبانشناسی تطبیقی، به‌ویژه با تمرکز بر زبان‌های هندی، به تحقیق و پژوهش پرداخت. از مهم‌ترین آثار او می‌توان به پژوهش دربارۀ کتاب باستانی هندیان، پَنجَه‌تَنتَره اشاره کرد. بنفای همچنین اولین کتب جامع دربارۀ دستور زبان و واژگان سانسکریت را تألیف کرد. در حوزۀ ایران‌شناسی نیز آثاری دربارۀ کتیبه‌های میخی بیستون و نام ماه‌های سال در ایرانِ باستان منتشر کرده است.
[1] – در منابع فارسی نام خانوادگی وی، «بنفی» آمده است.
پی‌یِر جورجو بوربون Pier Giorgio Borbone شرق‌شناس و زبان‌شناس ایتالیایی است که حوزۀ پژوهش‌های او طیف گسترده‌ای از مطالعات تاریخی و زبان‌شناختی را در بر می‌گیرد. از جمله زمینه‌های اصلی پژوهش وی می‌توان به تاریخ و فرهنگ مسیحیت در منطقه شامات، روابط کلیسای مسیحی با شرق، زبان و ادبیات عِبری و سُریانی و نیز مطالعات کتاب مقدس اشاره کرد. در ارتباط با ایران، بوربون به‌ویژه به بررسی روابط سلاطین دورۀ ایلخانی با کلیسا و تحلیل‌هایی درباره مطالب مرتبط با این موضوع در کتاب «تاریخ جهانگشای» عطاملک جُوِینی ارائه داده است.
جان کَسپِر لِیدِن John Caspar Leyden زبان‌شناس، پزشک، مترجم و شاعر بریتانیایی. به چندین زبان شرقی ازجمله فارسی، عربی و هندی تسلط داشت او علاوه بر فعالیت در حوزۀ زبانشناسی و ادبیات، در طبابت نیز مشغول بود. با سفر به هندوستان، تمرکز اصلی او بر زبان و ادبیات هندی قرار گرفت. یکی از مهم‌ترین آثار او در زمینۀ ترجمه، همکاری با نویسنده‌ای دیگر در ترجمه کتاب بابرنامه، نوشته ظهیرالدین بابر، سلطان هندوستان بود.
لیونیت کولیکوو Leonid Kulikov محقق روس و استاد دانشگاه در حوزۀ زبانشناسی ودایی است. پژوهش‌ها و انتشارات او بر نوع‌شناسی زبان‌شناختی، زبانشناسی درزمانی و همزمانی، صرف و نحو ودایی، سرو و نحو تاریخی و قواعد در زبان‌های هندو اروپایی و هندو آریایی متمرکز است. او دروس متعددی در همین باب را در دانشگاه‌های مختلف اروپا تدریس کرده است.
جورج پرسی باجر George Percy Badger شرق‌شناس، مبلغ مسیحی، جهانگرد انگلیسی و محقق زبان و ادبیات عربی و مالتی است. هم به عنوان یک مبلغ مسیحی و هم در نقش یک سیاستمدار و پژوهش‌گر زبان عربی حضور قابل توجهی داشت. کتابی هم درباره منازعات ایران و بریتانیا در منطقه بلوچستان و مکران به نگارش درآورد.
ژوزف توسن رنو Joseph Toussaint Reinaud شرق‌شناس و استاد عربی دانشکدۀ زبان‌های شرق، عضو فرهنگستان کتیبه‌ها، کریتور نسخه‌های خطی شرقی در کتابخانه سلطنتی و رئیس انجمن آسیایی (Asian Association) بود. او نسخ خطی شرقی کتابخانۀ ملی فرانسه (National Library of France) رده‌بندی و فهرست‌نویسی کرد و فهرست‌های مجموعه‌های قدیمی را اصلاح کرد. همچنین او به مسائل تاریخی ایرانیان، مسلمانان و اعراب با نگاه مقایسه و بررسی متون پرداخت.
سامی‌شناس هلندی، مورخ الهیات عرفانی سریانی و اسلام‌شناس بود. زمینۀ اصلی تحقیقاتی وسنینگ الهیات عرفانی سریانی بود. اما برخی بر این باورند که اسلام‌شناسی توصیف شایسته‌تری از دوران کاری او ارائه می‌کند. چرا که ونسینگ زندگی پیامبر اسلام را مطالعه کرد؛ هم‌بخشی گسترده‌ای به علم حدیث داشت و آثار استادانه‌ای در باب توسعۀ عقیدۀ اسلامی و پیش‌زمینۀ الهیاتی آن نوشت.
