ماکسیمیلیان بیتنر Maximilian Bittner شرقشناس، پژوهشگر زبانهای سامی و ایرانشناس آلمانیزبان مقیم در اتریش بود. پژوهش اصلی او در حوزۀ زبان و ادبیات عربی و زبانهای سامی وابسته بود اما در مورد فرهنگ و زبان ایران و دیگر ملل شرقی نیز پژوهشهایی دارد. او استاد شرقشناسی در دانشگاه وین بود.
یوسف (هوسپ) آبگاروویچ اربلی Josif Abgarowich Orbeli متخصص باستانشناسی، تاریخ و زبانشناسی بود. او به نه زبان زندۀ دنیا مسلط بود. وی موسّس بخش شرقشناسی در موزۀ آرمیتاژ بود. او به عنوان استاد افتخاری دانشگاه تهران به ایران آمد.
هربرت کوشینگ تولمن erbert Cushing Tolman (H) زبانشناس، متخصص دوران کلاسیک، ایرانشناس، الهیدان، حقوقدان و کشیش آمریکایی بود. او در زمینههای بسیاری پژوهش کرده و آثاری از خود به جا گذاشته است از زبانهای هندواروپایی تا مطالعات ادیان. از مهمترین فعالیتهای ایرانشناسانۀ او مطالعه در زبان فارسی باستان، به خصوص دستور و خط آن است.
ژیلبر لئون ژان لازار Gilbert Leon Jean Lazard از ایرانشناسانی است که در زمینۀ زبان ایرانی، ترجمۀ اشعار کلاسیک فارسی، نوع شناسی زبانشناسی و همترازی نحوی مطالعه و پژوهش کرده است. او همچنین به عنوان نویسنده، مؤلف، ویراستار، مترجم، ناشر، مفسر، راهنما و مشاور علمی، شناخته میشود.
اولیور باست Oliver Bast تاریخدان و ایرانشناس انگلیسی-آلمانی است. تخصص اصلی او در زمینۀ تاریخ معاصر ایران است. تمرکز پژوهشهای او بر تاریخ سیاسی و سیاست خارجی ایران در دوران معاصر است. او بر زبان فارسی نیز تسلط دارد.
گئورگ ویلهلم فردریچ فرایتاک Georg Wilhelm Friedrich Freytag از خاورشناسان بزرگ و نامی آلمانی بود که در زبان و ادبیّات عربی و لغتشناسی و کتابشناسی تخصّص داشت. وی همچنین مدتی در دانشگاه استاد زبان فارسی و عربی بوده است.
کلاوس-میشاییل روربرن Klaus-Michael Röhrborn شرقشناس اهل آلمان است که در حوزههای مختلفی از جمله تاریخ و نظام دیوانی صفویان، مطالعات دورۀ عثمانی، زبانشناسی زبانهای ترکی به ویژه زبان اویغوری (Uyghur, /ˈwiːɡʊərz, -ɡərz/) و شناخت آیین بودایی به تحقیق و تألیف اشتغال داشته است.
شهریارجی دادبهائی بهاروچا Sheriarji Dadabhai Bharucha محقق هندی و متخصص زبان سانسکریت بود. مهمترین آثار او مربوط به دین زرتشت است. او عقاید آزاداندیشانهای در مورد دین زرتشت داشته و به دلیل این نظرات، توسط افراد بسیاری به چالش کشیده شده است.
اریش ارنست امیل برونلیش Erich Ernst Emil Bräunlich شرقشناس آلمانی نیمۀ نخست سدۀ 20م. بود. وی متخصص زبانهای شرقی، ادبیات و شعر عرب در دوران بادیهنشینی، پیش از ظهور دین اسلام بود. علاقۀ اصلی او بررسی شعر کهن عرب و فرهنگنامهنویسی برای این تمدن بود. او شاگرد آگوست فیشرِ بزرگ بود و راهاندازی دایرهالمعارف عظیم اسلامیکا از جمله خدماتی بود که در کنار استاد مشهورش به این حوزۀ مطالعاتی انجام داد.
پائولا اورساتی Paola Orsatti ایرانشناس ایتالیایی و متخصص تاریخ زبان فارسی و اشعار عاشقانه در ادبیات کلاسیک فارسی است.
آلفرد کارلوویچ آرندس Alfred Karlowich Arends متخصص زبانشناسی و استاد مطالعات شرقی دانشگاه لنینگراد بود. او آثاری راجعبه تاریخ و ادبیات ایران دارد.
یوسف میخائیلوویچ ارانسکی Iosif Mikhailowich Oranski ایرانشناسی روسی که تخصصش زبانشناسی و به خصوص زبان پشتو بود. او در دانشکدۀ مطالعات شرقی دانشگاه دولتی لنینگراد، به تدریس مقدمات زبانشناسی ایرانی، تاریخ زبانهای ایرانی و تاجیکی و دستور تطبیقی میپرداخت.
فریدریش آگوست روزن Friedrich August Rosen زبانشناس آلمانی است که توجه و تمرکزش بیشتر بر تعلیم و تحقیق در زبان سانسکِریت (Sanskrit) و کار برجستهاش ترجمۀ کتاب اوّل ریگودا (Rigveda) بوده است. در عرصۀ ایرانشناسی اثری مهم از خود بر جای نهاده و آن هم ترجمه و تصحیح کتاب الجبر و المقابله اثر محمد بن موسی خوارزمی از دانشمندان معروف ایران بوده است.
ارنست آلفرد تامپسون والیس باج Ernest Alfred Thompson Wallis Budg مصرشناس، شرقشناس و لغتشناس انگلیسی و مجموعهدار آثار مصر و آشور در موزۀ بریتانیا بوده است. او با سفرهای خود به مصر، سودان و بینالنهرین مجموعۀ بزرگی از لوحهای میخی، نسخههای خطی و پاپیروس را در موزۀ بریتانیا گردهم آورده است.
یوری نیکلایویچ مار Yuri Nikolaevich Marr وی یکی از خاورشناسان و ایرانشناسان برجستۀ روسی بود و متخصص زبانهای شرقی بوده است.
