ارنست آلفرد تامپسون والیس باج Ernest Alfred Thompson Wallis Budg مصرشناس، شرقشناس و لغتشناس انگلیسی و مجموعهدار آثار مصر و آشور در موزۀ بریتانیا بوده است. او با سفرهای خود به مصر، سودان و بینالنهرین مجموعۀ بزرگی از لوحهای میخی، نسخههای خطی و پاپیروس را در موزۀ بریتانیا گردهم آورده است.
یوری نیکلایویچ مار Yuri Nikolaevich Marr وی یکی از خاورشناسان و ایرانشناسان برجستۀ روسی بود و متخصص زبانهای شرقی بوده است.
گئورک فریدریش گروتفند Georg Friedrich Grotfend زبانشناس و باستانشناس آلمانی بود که در زمینۀ زبانهای کلاسیک، جغرافیای تاریخی و سکّهشناسی فعالیّتهایی داشته و شهرت عمدۀ وی به سبب اقداماتی است که در باب رمزگشایی خط میخی به سرانجام رسانده است.
آبراهام ویلاک Abraham Wheelock پژوهشگر انگلیسی قرن هفدهم بود و به نسبت زمان خودش مسیر عجیبی را طی کرد. او عربیدان و ساکسونشناس بود و در هر دوی زمینه، پیشگام و به نوعی بنیانگذار فعالیتهای آکادمیک در انگلستان شناخته میشود. اثر مهم او در زمینۀ ایرانشناسی تصحیح، ترجمه و چاپ ترجمۀ فارسی انجیلهای چهارگانه در انگلستان است.
زیگموند تلگدی Zsigmond Telegdi از خاورشناسان مجارستان و استاد زبانشناسی عمومی بود. علاقه او در زبانشناسی منتهی به تحصیل در رشتههای ایرانشناسی، سامیشناسی و ترکشناسی گردید. همین امر او را به حوزه مطالعات تاریخ، فرهنگ، زبان و ادبیّات فارسی کشاند.
راسموس کریستین Rasmus Kristian زبانشناس، لغتشناس دانمارکی و بنیانگذار اصلی علم زبانشناسی تطبیقی Comparative linguistics است. او برای انجام پژوهشهای خود در زمینه زبان، سفرهای زیادی انجام داده است و در سفر خود به ایران، در زمینه زبانهای ایرانی پژوهشهای زیادی کرده است.
مهرداد تیریاکیان Mehrdad Tiriakian، زبانشناس و پژوهشگر شاهنامه فردوسی است. او کتاب کارنامک اردشیر بابکان را به زبان ارمنی برگردانده است.
لویی ماتیو لانگلس (Louis-Mathieu Langlès)زبانشناس، مترجم، نویسنده، کتابدار و شرقشناس فرانسوی است که سرپرست نسخههای خطی شرقی در کتابخانه ملی فرانسه (Bibliothèque nationale de France) در دوران ناپلئون بناپارت (Napoléon Bonaparte) و پس از او بود.
لازار سامویلوویچ پیسیکوف (Lazar Samoilovich Peisikov) شرقشناس ازبکیـروسی که با فعالیّت در مراکز
مختلف علمی، مطالعاتی در زمینۀ زبانشناسی داشته است. مطالعات او در مورد زبان فارسی و تدوین فرهنگ زبان فارسی و روسی مورد توجّه است.
فیلیپ ژینیو (Philippe Gignoux) ایرانشناس فرانسوی است. عمدة پژوهشهای او در خصوص ادیان ایران باستان و کتیبههای دوران ساسانی است. از جملة فعالیتهای او میتوان به تأسیس و مدیریت مجلۀ مطالعات ایرانی (Studia Iranica) و همچنین مدیریت انجمن ایرانشناسی اروپا (la Societas Iranologica Europaea) و انجمن پیشرفت ایرانشناسی (Association pour l’avancement des études iraniennes, APAEI) اشاره کرد.
لودویک فورر (Ludwig Forrer) مورّخ و شرقشناس سوئیسی است. او کتابدار کتابخانۀ مرکزی دانشگاه زوریخ (Universität Zürich) بوده و در ترکیه نیز تدریس میکردهاست. آثار او شامل گردآوری نسخههای خطی دورۀ اسلامی به زبان عربی، ترکی و فارسی است و از این حیث کمک بزرگی به شناسایی اسلام کردهاست.
آلیس بنسیونی (Alice Bencivenni) محقّق مطالعات یونان و دورۀ اسکندر مقدونی است. او در دانشگاه بولونیا (University of Bologna) به فعالیتهای پژوهشی درمورد آسیای میانه و روابط سیاسی و فرهنگی این منطقه با پادشاهان هلنی میپردازد.
راسموس کریستین (Rasmus Kristian) زبانشناس، لغتشناس دانمارکی و بنیانگذار اصلی علم زبانشناسی تطبیقی (Comparative linguistics) است. او برای انجام پژوهشهای خود در زمینۀ زبان، سفرهای زیادی کرده است. در سفر به ایران نیز پژوهشهای فراوانی دربارۀ زبانهای ایرانی انجام داده است.
زیگموند تلگدی (Zsigmond Telegdi)از خاورشناسان مجارستان و استاد زبانشناسی عمومی بود. علاقۀ او در زبانشناسی باعث تحصیل در رشتههای ایرانشناسی، سامیشناسی و ترکشناسی شد. همین امر او را به حوزۀ مطالعات تاریخ، فرهنگ، زبان و ادبیّات فارسی سوق داد.
شرقشناس مجارستانی است که در زمینۀ ترجمۀ انگلیسیِ اشعار شعرای کلاسیک فارسی همچون مولوی و سعدی و برخی آثار فارسی و عربی پیشگام بودهاست. زمینۀ کاری او زبان، ادبیات و تاریخ ایران بوده و در کنار آن تألیفاتی در حوزههای دیگر نیز عرضه کردهاست. از مهمترین آثار او ترجمۀ بخشهایی از مثنوی مولوی میباشد که بهصورت مستقل به انتشار درآمدهاست. گلستان سعدی، بهارستان عبدالرّحمان جامی و روضه الصّفا اثر میرخواند سه ترجمۀ مهم دیگر او هستند.
