آلفرد کارلوویچ آرندس Alfred Karlowich Arends
آلفرد کارلوویچ آرندس Alfred Karlowich Arends متخصص زبانشناسی و استاد مطالعات شرقی دانشگاه لنینگراد بود. او آثاری راجعبه تاریخ و ادبیات ایران دارد.
آلفرد کارلوویچ آرندس Alfred Karlowich Arends متخصص زبانشناسی و استاد مطالعات شرقی دانشگاه لنینگراد بود. او آثاری راجعبه تاریخ و ادبیات ایران دارد.
یوسف میخائیلوویچ ارانسکی Iosif Mikhailowich Oranski ایرانشناسی روسی که تخصصش زبانشناسی و به خصوص زبان پشتو بود. او در دانشکدۀ مطالعات شرقی دانشگاه دولتی لنینگراد، به تدریس مقدمات زبانشناسی ایرانی، تاریخ زبانهای ایرانی و تاجیکی و دستور تطبیقی میپرداخت.
فریدریش آگوست روزن Friedrich August Rosen زبانشناس آلمانی است که توجه و تمرکزش بیشتر بر تعلیم و تحقیق در زبان سانسکِریت (Sanskrit) و کار برجستهاش ترجمۀ کتاب اوّل ریگودا (Rigveda) بوده است. در عرصۀ ایرانشناسی اثری مهم از خود بر جای نهاده و آن هم ترجمه و تصحیح کتاب الجبر و المقابله اثر محمد بن موسی خوارزمی از دانشمندان معروف ایران بوده است.
ارنست آلفرد تامپسون والیس باج Ernest Alfred Thompson Wallis Budg مصرشناس، شرقشناس و لغتشناس انگلیسی و مجموعهدار آثار مصر و آشور در موزۀ بریتانیا بوده است. او با سفرهای خود به مصر، سودان و بینالنهرین مجموعۀ بزرگی از لوحهای میخی، نسخههای خطی و پاپیروس را در موزۀ بریتانیا گردهم آورده است.
یوری نیکلایویچ مار Yuri Nikolaevich Marr وی یکی از خاورشناسان و ایرانشناسان برجستۀ روسی بود و متخصص زبانهای شرقی بوده است.
گئورک فریدریش گروتفند Georg Friedrich Grotfend زبانشناس و باستانشناس آلمانی بود که در زمینۀ زبانهای کلاسیک، جغرافیای تاریخی و سکّهشناسی فعالیّتهایی داشته و شهرت عمدۀ وی به سبب اقداماتی است که در باب رمزگشایی خط میخی به سرانجام رسانده است.
آبراهام ویلاک Abraham Wheelock پژوهشگر انگلیسی قرن هفدهم بود و به نسبت زمان خودش مسیر عجیبی را طی کرد. او عربیدان و ساکسونشناس بود و در هر دوی زمینه، پیشگام و به نوعی بنیانگذار فعالیتهای آکادمیک در انگلستان شناخته میشود. اثر مهم او در زمینۀ ایرانشناسی تصحیح، ترجمه و چاپ ترجمۀ فارسی انجیلهای چهارگانه در انگلستان است.
زیگموند تلگدی Zsigmond Telegdi از خاورشناسان مجارستان و استاد زبانشناسی عمومی بود. علاقه او در زبانشناسی منتهی به تحصیل در رشتههای ایرانشناسی، سامیشناسی و ترکشناسی گردید. همین امر او را به حوزه مطالعات تاریخ، فرهنگ، زبان و ادبیّات فارسی کشاند.
راسموس کریستین Rasmus Kristian زبانشناس، لغتشناس دانمارکی و بنیانگذار اصلی علم زبانشناسی تطبیقی Comparative linguistics است. او برای انجام پژوهشهای خود در زمینه زبان، سفرهای زیادی انجام داده است و در سفر خود به ایران، در زمینه زبانهای ایرانی پژوهشهای زیادی کرده است.
مهرداد تیریاکیان Mehrdad Tiriakian، زبانشناس و پژوهشگر شاهنامه فردوسی است. او کتاب کارنامک اردشیر بابکان را به زبان ارمنی برگردانده است.
لویی ماتیو لانگلس (Louis-Mathieu Langlès)زبانشناس، مترجم، نویسنده، کتابدار و شرقشناس فرانسوی است که سرپرست نسخههای خطی شرقی در کتابخانه ملی فرانسه (Bibliothèque nationale de France) در دوران ناپلئون بناپارت (Napoléon Bonaparte) و پس از او بود.
لازار سامویلوویچ پیسیکوف (Lazar Samoilovich Peisikov) شرقشناس ازبکیـروسی که با فعالیّت در مراکز
مختلف علمی، مطالعاتی در زمینۀ زبانشناسی داشته است. مطالعات او در مورد زبان فارسی و تدوین فرهنگ زبان فارسی و روسی مورد توجّه است.
فیلیپ ژینیو (Philippe Gignoux) ایرانشناس فرانسوی است. عمدة پژوهشهای او در خصوص ادیان ایران باستان و کتیبههای دوران ساسانی است. از جملة فعالیتهای او میتوان به تأسیس و مدیریت مجلۀ مطالعات ایرانی (Studia Iranica) و همچنین مدیریت انجمن ایرانشناسی اروپا (la Societas Iranologica Europaea) و انجمن پیشرفت ایرانشناسی (Association pour l’avancement des études iraniennes, APAEI) اشاره کرد.
لودویک فورر (Ludwig Forrer) مورّخ و شرقشناس سوئیسی است. او کتابدار کتابخانۀ مرکزی دانشگاه زوریخ (Universität Zürich) بوده و در ترکیه نیز تدریس میکردهاست. آثار او شامل گردآوری نسخههای خطی دورۀ اسلامی به زبان عربی، ترکی و فارسی است و از این حیث کمک بزرگی به شناسایی اسلام کردهاست.
آلیس بنسیونی (Alice Bencivenni) محقّق مطالعات یونان و دورۀ اسکندر مقدونی است. او در دانشگاه بولونیا (University of Bologna) به فعالیتهای پژوهشی درمورد آسیای میانه و روابط سیاسی و فرهنگی این منطقه با پادشاهان هلنی میپردازد.