راسموس کریستین (Rasmus Kristian) زبان‌شناس، لغت‌شناس دانمارکی و بنیانگذار اصلی علم زبانشناسی تطبیقی (Comparative linguistics) است. او برای انجام پژوهش‌های خود در زمینۀ زبان، سفرهای زیادی کرده است. در سفر به ایران نیز پژوهش‌های فراوانی دربارۀ زبان‌های ایرانی انجام داده است.
زیگموند تلگدی (Zsigmond Telegdi)از خاورشناسان مجارستان و استاد زبانشناسی عمومی بود. علاقۀ او در زبانشناسی باعث تحصیل در رشته‌های ایران‌شناسی، سامی‌شناسی و ترک‌شناسی شد. همین امر او را به حوزۀ مطالعات تاریخ، فرهنگ، زبان و ادبیّات فارسی سوق داد.
شرق‌شناس مجارستانی است که در زمینۀ ترجمۀ انگلیسیِ اشعار شعرای کلاسیک فارسی هم‌چون مولوی و سعدی و برخی آثار فارسی و عربی پیشگام بوده‌است. زمینۀ کاری او زبان، ادبیات و تاریخ ایران بوده و در کنار آن تألیفاتی در حوزه‌های دیگر نیز عرضه کرده‌است. از مهم‌ترین آثار او ترجمۀ بخش‌هایی از مثنوی مولوی می‌باشد که به‌صورت مستقل به انتشار درآمده‌است. گلستان سعدی، بهارستان عبدالرّحمان جامی و روضه الصّفا اثر میرخواند سه ترجمۀ مهم دیگر او هستند.
نویسنده، محقّق، مترجم و فرهنگ‌نگار ایرانی است. وی عضو هیئت علمی دانشگاه در رشتۀ زبان و ادبیات آلمانی، ایران‌شناسی و ادبیات تطبیقی است. عمدۀ فعّالیّت‌های او در زمینۀ ادبیات، فلسفه، ادبیات تطبیقی، مطالعات ایران‌شناسی و آموزش زبان آلمانی است.
متخصّص زبانشناسی و معناشناسی و دکترای زبانشناسی مکزیکی است. رویکرد او در پرداختن به زبانشناسی رویکردی ترکیبی است؛ به این صورت که در پژوهش‌های خود به تنوّع زبانی اهّمیّت می‌دهد.
اسطوره‌شناس، زبان‌شناس و سیاست‌مدار اهل بلژیک است. او از متخصّصان حوزه‌هایی چون شناخت ادیان باستان ایران، اسطوره‌شناسی، زبان‌شناسیِ زبان‌های هندواروپایی و مطالعات زردشتی بوده است. یکی از مهم‌ترین تأثیرات او پیشگامی در بررسی تطبیقی اسطوره‌های باستانیِ ایران بود که در همین زمینه نوشتۀ اساطیر ایرانی او مشهور شده است.
هندشناس و متخصّص تاریخ ادیان، باستان‌شناسی و فرهنگ است. او زندگی خود را وقف سفر و کشف عجایب مختلف هند کرده و تا کنون ده‌ها کتاب و مقاله در زمینة هندشناسی و معرّفی و بررسی آثار و ادیان هندی منتشر کرده‌است.
ایتالو پیتسی Italo Pizzi ایران‌شناس ایتالیایی است که شاهنامۀ فردوسی را به زبان ایتالیایی ترجمه کرده‌است. وی در موضوعاتی هم‌چون زبان و ادبیات فارسی، شاهنامه‌پژوهی، زبان عربی و سانسکریت، ادبیّات تطبیقی و شرق‌شناسی پژوهش کرده‌است. او جزو پیشگامان علم ایران‌شناسی در ایتالیا است و تأثیر غیر قابل انکاری بر جریان مطالعات این حوزه داشته‌است.
آنتونیو پالیارو Antonio Pagliaro زبان‌شناس و متخصّص درزمینۀ مطالعات ایران باستان است. او در حوزه‌هایی نظیر فلسفۀ زبان، متون پهلوی دینی و غیردینی، حقوق و قانون در روزگار ساسانیان پژوهش کرده‌است. تاریخ و فرهنگ ایران باستان نیز مورد توجّه او بوده‌است.
ویلهلم آیلرس Wilhelm Eilers ایران‌شناسی آلمانی است. بیشتر پژوهش‌های او در زمینۀ آشورشناسی، سامی‌شناسی، زبانشناسی و باستان‌شناسی بوده‌است. تحقیقات باستان‌شناسی او درحوزۀ اصفهان و ارائۀ اطّلاعاتی جامع دربارۀ گویش‌های گفتاری مناطق مختلف ایران نمود بارز فعّالیّت‌های او در ایران می‌باشد.
استاد زبان فارسی در دانشگاه‌هاى دمشق ، حلب ، پكن، بوداپست، كويت ، دهلى‌نو ، اكستر انگليسExeter ، قاريونسQar Yunis و البیضاء لیبیAl-Bayda Libya است. كتاب فرهنگ فارسى به عربى او با عنوان المعجم الذهبي در حدود چهار دهه است كه تقريباً تنها منبع مورد استفاده پژوهشگران عرب در يادگيرى فارسى است.
1933م. ـ در قید حیات
استاد مرکز تحقیقات علمی در حوزه‌های زبانشناسی تاریخی، زبانشناسی تطبیقی و نوع‌شناسی زبان‌ها، رابطه زبان‌های ایرانی، دستور زبان تاریخی فارسی، شرح و مستندات زبان‌های اقلیت ایرانی به ویژه بلوچی و باشکاردیBashkardi است.
زبان‌شناس ژاپنی، استاد دانشگاه و محقق زبان لارستانی و خنجی(زبانهایی مربوط به منطقه هرمزگان در ایران) بود. وی همچنین پژوهشهایی درباره عصر ساسانیان دارد.
از خاورشناسان معروف آلمانی و متخصّص نسخه‌های خطّی، زبانشناسی و به خصوص زبان‌های ارمنی بود. گزارش سفرهای خود در خاورمیانه، از جمله اقامت در الشیوخ را در مجلّة سفرهای شرقی Reisen im orient منتشر کرد.
1801 م./ 1876 م.
نویسنده، مترجم، محقّق، مدیر بخش ادبیّات عرب در مرکز دایرةالمعارف بزرگ اسلامی Center for the Great Islamic Encyclopedia و مصحّح کتاب خریدۀ القصر فی ذکر فضلاء اهل اصفهان نوشتۀ عمادالدّین اصفهانی است.
1937م. – در قید حیات
