رائول بلانشار (Raoul Blanchard) جغرافی‌دان فرانسوی و مؤسس مؤسسۀ جغرافیایی آلپی در دانشگاه گرونوبل است. حوزۀ مطالعات او بخش فلاندر، بخش فرانسوی آلپ، کبک کانادا، و منطقۀ جنوب غرب آسیا بوده است. وی تنها جغرافی‌دان برندۀ مدال طلای مرکز ملی پژوهش‌های علمی به عنوان معتبرترین جایزۀ علمی فرانسه بود. بلانشارد آثاری نیز دربارۀ جغرافیای ایران و آسیای غربی منتشر کرده است.
هانس گئورگ بوبک (Hans Georg Bobek) جغرافی‌دان اتریشی است. تمرکز کارهای او بر روی آلپ، اتریش و خاورمیانه و به ویژه ایران بوده است. هانس بوبک یکی از بنیانگذاران جغرافیای اجتماعی مدرن است. او استاد دانشگاه تهران بوده است و ایرانی‌ها او را مکتشف علم کوه می‌دانند.
تئودور ویلم یوهانس جوینبل Theodor Willem Johannes Juynboll شرق‌شناس و اهل کشور هلند است که در حوزه‌هایی چون زبان و ادبیات عربی، تاریخ و جغرافیای کشورهای شرقی به ویژه کشورهای اسلامی تخصص و تبحر دارد. تصحیح چند کتاب پیرامون تاریخ و جغرافیای شرق و زبان‌های سامی خاصّه زبان عربی و نیز چاپ و نشر اثری دربارۀ قوم سامری ازجمله کارهای برجستۀ او به شمار می‌آید.
آندریا کورسالی Andrea Corsali جغرافی‌دان، منجم و شرق‌شناس ایتالیایی که از طریق ایران به هند سفر کرد و اطلاعات زیادی در مورد آداب و رسوم شرق ارائه کرد. آندریا کورسالی در همین راستا خلیج فارس و تنگة هرمز را توصیف کرده است. او منجم است و اولین کسی است که ستاره‌های صلیب جنوبی را کشف کرد. او خطای بطلمیوس را در شناخت موقعیت جغرافیایی هند و آفریقا اصلاح کرد، برای اولین بار استرالیا را به اروپایی‌ها شناساند و حروف چاپ متحرک را به آفریقا برد.
واژۀ باغ را بعضی از فرهنگ‌‌های لغت دارای ریشۀ عربی دانسته‌اند ولی این سخن اساسی ندارد زیرا واژۀ باغ در فارسیِ میانه و سغدی نیز به‌کار رفته‌است و دارای اصل ایرانی است. باغ‌های ایرانی غالباً محوّطه‌های محصوری بوده‌‌اند که در آنها گل‌‌ها، ریاحین، درختان مختلف میوه‌دار، درختان سایه‌‌دار و اقسام سبزه‌‌ها را می‌کاشتند و بخش مرکزی آن، یعنی چمن، نمایشگاهی از گل‌های هر فصل به‌ویژه بهار بود.
جیمز گوستافسون James Gustafson جیمز گوستافسون دانش‌یار تاریخ و رئیس برنامه مطالعات بین‌الملل در دانشگاه ایالتی ایندیانا (Indiana State University) است. او همچنین در کمیتۀ اجرایی انجمن ایران‌شناسی فعالیت می‌کند. او مورخ اجتماعی، اقتصادی و زیست محیطی ایران مدرن و آسیای مرکزی با تأکید بر ایران قاجار (1795م-1925م.) به‌شمار می‌آید.
ابوالحسن علی بن الحسین المسعودی Abu al-Hasan Ali ibn al-Husayn al-Mas’udi مورخ و جغرافی‌دان بزرگ اسلامی که به سرزمین‌های بسیاری از جمله ایران سفر کرد و آثار وی در بین محققین از جایگاه ویژه‌ای برخوردار است. آثار مهمی در حیطۀ تاریخ و جغرافیا بر جای گذاشت که از جمله منابع مهم تاریخ عمومی و قرون اولیۀ اسلامی به شمار می‌روند.
ولادیمیر فئودورویچ مینورسکی Vladimir Fedorovich Minorsky، از ایرانشناسان برجسته که اصالتاً روسی و مقیم انگلستان بود. مینورسکی در مسائل مربوط به ایران‌شناسی خاصّه در زبان‌های شرقی، ادبیّات فارسی، تاریخ ایران بعد از اسلام و جغرافیای ایران از صاحب نظران به‌نام بود. علاوه بر این دامنه تحقیقات تاریخی و جغرافیایی او تنها به ایران منحصر نبود بلکه سرزمین‌هایی از بالکان تا به چین را هم فرا می‌گرفت.
گوستاو دوگا Gustave Dugat از خاورشناسان فرانسوی و متخصص در تاریخ و جغرافیای کشورهای اسلامی، عضو انجمن آسیایی (Asian Association) بوده است.
ویلیام تامس بلندفرد William Thomas Blandford زمین‌شناس، جانورشناس و جغرافی‌دان انگلیسی در حوزه شبه‌قارۀ آسیای جنوبی فعالیت می‌کرد. مهم‌ترین اثر او در مورد جانوران هند، بریتانیا، سیلان و برمه است. او به ایران سفر کرده و در مورد جانوران موجود در ایران نیز کتابی نوشته است.
میخائل یان دخویه (Michael Jan de Goeje) شرق‌شناس هلندی، پژوهشگر زبدۀ حوزۀ مطالعات تاریخی و جغرافیایی عربی-اسلامی است. تخصّص اصلی وی در حوزه‌های تصحیح متون تاریخی، جغرافیایی و ادبیِ نویسندگان قرون اولیۀ اسلامی، فهرست‌برداری نسخ خطی مربوط به حوزۀ اسلام و به طور کلی مطالعات شرقی بوده است.
ژان لوئیس لتوزی (Jean Louis Letouzey) جغرافی‌دان اهل کشور فرانسه است. تحقیقات جغرافیایی و تحلیل استاتیک از جمله فعالیت‌های او در مناطق مختلف جهان از جمله زاگرس ایران است.
آلفونس گابریل (Alfons Gabriel) پزشک، جغرافی‌دان، محقّق، جهانگرد و سفرنامه‌نویس اتریشی است که سفرهای متعدّدی به کویرهای ایران در سال‌های 1927-1928م.، 1933م. و 1937م. انجام داده‌است. حاصل این سفرها چند جلد کتاب است که معروف‌ترین آنها عبور از صحاری ایران و مارکوپولو در ایران می‌باشند.
ویلهلم آیلرس Wilhelm Eilers ایران‌شناسی آلمانی است. بیشتر پژوهش‌های او در زمینۀ آشورشناسی، سامی‌شناسی، زبان‌شناسی و باستانشناسی بوده‌است. تحقیقات باستانشناسی او درحوزۀ اصفهان و ارائۀ اطّلاعاتی جامع دربارۀ گویش‌های گفتاری مناطق مختلف ایران نمود بارز فعّالیّت‌های او در ایران می‌باشد.
باستانشناس و محقق جغرافیا، یکی از فرانسویانی بود که در اواخر سده هیجدهم و اوایل سده نوزدهم میلادی در ایران، افغانستان، بغداد و مصر به مطالعات جغرافیایی و اکتشافات باستانشناسی مشغول بود. در مدتی که در ایران حضور داشت پنج کتاب در نه جلد درباره جغرافیا، زمین‌شناسی، باستانشناسی و زبان‌شناسی ایران نوشت.
