لئون ماری اوژن دو بیلیه (Léon Marie Eugène de Beylié) ژنرال و نویسندۀ فرانسوی بود که به دلیل مأموریت‌های کاری‌اش سال‌های زیادی را در کشورهای جنوب شرقی آسیا حضور داشت. موزۀ گرونوبل مدیون اکتشافات هنری و جمع‌آوری آثار هنری کشورهای شرقی است. علاوه بر این او باستان‌شناس خبره‌ای بود که کاوش‌هایی را در شمال آفریقا و آسیای جنوبی انجام داد.
راجر متیوز (Roger Matthews) پژوهشگر حوزۀ باستان‌شناسی است که به طور ویژه بر روی پیش از تاریخ و اوایل تاریخ ایران تمرکز دارد. فعالیت‌های او شامل مطالعۀ توسعۀ کشاورزی و یکجانشینی، روابط انسان و محیط در دورۀ نوسنگی و بررسی جوامع پیچیدۀ اولیه است. پروژه‌های میدانی او در زاگرس و بین‌النهرین به تحلیل داده‌های باستان‌شناختی و تغییرات اقلیمی پرداخته و نقش مهمی در درک تاریخ آن مناطق ایفا کرده‌اند. متیوز همچنین به بررسی تکنیک‌های نوشتاری و اداری در جوامع گذشته و تأثیر آن‌ها بر ساختار اجتماعی و اقتصادی پرداخته است.
لیزا بت گلمبک (Lisa Beth Golombek)، محقق، مورخ، استاد دانشگاه و نمایشگاه‌گردان حوزۀ هنر اسلامیِ ایران است. او پژوهش‌های متعددی در باب معماری و سفال و سرامیک دوره‌های تیموری و صفوی انجام داده است. مطالعات او در باب زمینه‌های تاریخی و اجتماعی شکل‌گیری هنرها در دوران تیموری، در ایران بزرگ، منابعی دست اول برای پژوهشگران این حوزه به شمار می‌رود.
هرمان پارتسینگر (Hermann Parzinger) باستان‌شناس آلمانی، پژوهش‌های گسترده‌ای در حوزۀ تاریخ و باستان‌شناسی فرهنگ‌های اوراسیایی انجام داده است. تمرکز بخش مهمی از مطالعات او بر اقوام کوچ‌نشین سکاها و فرهنگ مادی آن‌هاست؛ به ویژه گورهای سلطنتی کورگان در استپ‌های اوراسیا. وی با بهره‌گیری از روش‌های نوین مانند پالئوژنتیک و کاوش‌های میدانی، به شناخت بهتر ساختارهای اجتماعی و آیینی سکاها کمک کرده است. پارتسینگر همچنین در کاوش‌هایی در ایران، از جمله در کاشان، مشارکت داشته و پیوندهای فرهنگی میان تمدن‌های فلات ایران و اوراسیا را بررسی کرده است.
کاگه‌آکی اوءبا (Kageaki Oba ) خبرنگار، روزنامه‌نگار و جهانگرد ژاپنی بوده است. علاقۀ وی به روسیه و شناخت آن به‌علاوۀ سیر و سیاحت در بسیاری از مناطق جهان بارزترین شاخصه‌ای است که دربارۀ او می‌توان گفت. اوءبا در سال 1910م. و دورهۀ احمدشاه قاجار به ایران هم مسافرت کرد و حدود دو هفته در این کشور اقامت داشت. شرح وی از اوضاع سیاسی، اقتصادی، فرهنگی و… ایران حاوی اطلاعاتی ارزشمند و گاه کمترگفته‌شده هست.
بوریس پاولِویچ بالایان (Boris Pavlovich Balayan) مورخ و ایران‌شناسی ارمنی‌تبار است. مهم‌ترین موضوعاتی که وی دربارۀ آن‌ها تحقیق و پژوهش می‌کرد روابط ایران و روسیۀ تزاری در دورۀ قاجار و تاریخ و سیاست ایران در این دوره است. قتل الکساندر گریبایدوف در ایران و چگونگی بازتاب آن در نوشته‌های فارسی آن دوران بیشترین تمرکز مطالعاتی و تألیفی بالایان را به خود اختصاص داده است.
والتر بورکرت (Walter Burkert) زبان‌شناس و دین‌پژوهِ آلمانی و به طور خاص متخصصِ فرهنگ و تمدن یونانِ باستان است و از محققان مشهور و خوش‌فکر در این حوزه به حساب می‌آید و آثارش در این زمینه معروف و مُعرّف حضور علاقه‌مندان به فرهنگِ باستان یونان بوده است. بورکرت چند نوشته هم درباره شیوه تعامل ایران و یونان در دورانِ کهن به نگارش درآورده و بدین‌صورت با جهان ایران‌شناسی مرتبط می‌شود.
توشوف نوری‌اوغدی (Toshov Nuryogdi) شرق‌شناس ازبک و محقق مؤسسۀ مطالعات ایران آکادمی علوم اتریش است. او به حوزه‌های تاریخ آسیای مرکزی قرون وسطی، تاریخ‌نگاری مسلمانان در آسیای مرکزی و ایران و فرهنگ نسخ خطی علاقمند است. توشوف عضو هیئت علمی مؤسسۀ دولتی شرق‌شناسی تاشکند است.
هریبرت بوسه (Heribert Busse) قرآن‌پژوه معروف آلمانی است که سعی کرده ارتباط اسلام، مسیحیت و یهودیت را بررسی کند. علاوه بر اسناد مربوط به اسلام و قرآن، او اسناد تاریخی ایران را نیز بررسی کرده و مقالاتی نیز در این حوزه دارد. او بر تاریخ عرب تمرکز داشته و به این مسئله نیز پرداخته است.
فوشیا هارت (Fuchsia Hart) پژوهشگر تاریخ هنر است با تمرکز بر تاریخ و هنر ایران و جهان اسلام. او در مطالعات خود به بررسی فرهنگ مادی تشیع امامی، معماری اماکن مقدس و هنر دوره‌های میانه و متأخر ایران، به ویژه عصر قاجار، می‌پردازد. پژوهش‌هایش شامل تحلیل‌های تاریخی و هنری آثار همچون کاشی‌های زرین‌فام، منسوجات، فرش‌ها و روایت‌های تصویری است و با رویکردی میان‌رشته‌ای، تاریخ هنر را با انسان‌شناسی و مطالعات فرهنگی پیوند می‌زند. او تجربۀ گسترده‌ای در تحقیق میدانی و آرشیوی دارد و آثارش به نقد روایت‌های مسلط از تاریخ و هنر ایران و بازنمایی‌های ایدئولوژیک آن می‌پردازد. علاوه بر فعالیت‌های دانشگاهی، در موزه‌ها، مؤسسات فرهنگی و رویدادهای بین‌المللی هنر اسلامی به عنوان سخنران و نمایشگاه‌گردان (Curator) فعال بوده است.
جک مارتین بالسر (Jack Martin Balcer) پژوهشگر آمریکایی و استاد تاریخ در دانشگاه ایالتی اوهایو، از جمله محققانی بود که بخش مهمی از مطالعات خود را به بررسی ساختارهای قدرت، روابط فرهنگی و تعاملات سیاسی در شاهنشاهی ایران اختصاص داد. تمرکز اصلی او بر تحلیل داده‌های تاریخی مرتبط با ایران باستان، از جمله جایگاه پادشاهی، ساختار درباری و مناسبات اجتماعی میان اقشار مختلف جامعۀ ایرانی در دورۀ هخامنشی بود. وی با بهره‌گیری از منابع یونانی، لاتین و فارسی باستان، کوشید تصویری چندلایه و تحلیلی از جهان ایرانی ترسیم کند. حوزه‌هایی چون تاریخ‌نگاری، سکه‌شناسی و بررسی تعاملات بین‌فرهنگی در کانون آثار او قرار داشت و پژوهش‌هایش سهمی درخور در شناخت دقیق‌تر تاریخ ایران باستان ایفا کرده‌اند.
آبراهام کونستانتین مورادگئا دوسون (Abraham Konstantin Mouradgea D’Ohsson) ایران‌شناس و تاریخ‌نگار سوئدی با اصالت ارمنی بود که در قرن نوزدهم میلادی در زمینه‌های تاریخ شرق‌شناسی، به ویژه تاریخ مغول‌ها و مطالعات اسلامی، آثار مهمی از خود به جا گذاشت. وی دیپلماتی فرهیخته بود که با بهره‌گیری از موقعیت‌هایش در پایتخت‌های اروپا، به پژوهش‌های عمیق تاریخی (به ویژه تاریخ مغول‌ها و عثمانی) پرداخت. همزمان، فعالیت‌های علمی‌اش در حوزه‌های شیمی و فیزیک، او را به چهره‌ای چندوجهی در فرهنگ سوئد قرن نوزدهم تبدیل کرد. آثارش تا امروز منبعی معتبر برای محققان تاریخ و شرق‌شناسی است.
یائو جی‌ده (Yao Jide ) ایران‌شناس اهل کشور چین است. او متبحر در حوزه‌هایی چون تاریخ و فرهنگ ایران، روابط تاریخی ایران و چین، مذهب اسلام و تشیع و نهایتاً فرهنگ و تاریخ مسلمانان در چین است. او با جامعۀ علمی و سیاسی ایران ارتباط ویژه‌ای داشته است و حضور مطالعاتی و تدریس در ایران را هم در سوابق خود ثبت کرده است؛ تحقیقات میدانی در بیست و شش استانِ ایران و اطراف خلیج فارس و شرکت در طرح‌هایی علمی با حضور اساتید و پژوهشگرانِ ایرانی نمونه‌ای از این ارتباطات هستند.
وفا اِرگینباش (Vefa Erginbaş) مورخ تُرک و استاد تاریخ در آمریکا است. اصلی‌ترین حوزه‌های تحقیقاتی او تاریخ امپراتوری عثمانی در دورۀ پیشامدرن و مدرن، مطالعات اسلامی در دورۀ عثمانی، روشنگری و روشنفکران در حکومت عثمانی و تاریخ جهان اسلام و خاورمیانه در دوره‌های یاد شده، است. در ارتباط با ایران‌شناسی موضوعاتی مانند روابط بین دولت عثمانی و صفوی و بررسی تطبیقی این دو حکومت توسط او تدریس می‌شوند.
لورنزو وردرام (Lorenzo Verderame) استاد تاریخ خاور نزدیک دانشگاه پالرمو و استاد و محقق آشورشناسی دانشگاه ساپینزا است. او عضو مؤسسۀ ایتالیایی شرق‌شناسی است و در تاریخ بین‌النهرین و ادیان در این منطقه پژوهش‌های زیادی کرده است.
