نوبوآکی کندو (Nobuaki Kondo) استاد دانشگاه مطالعات خارجی توکیو و ایران‌شناس ژاپنی است که برروی مباحث زیادی از تاریخ ایران، مخصوصاً تاریخ صفویه، افشاریه و قاجاریه پژوهش داشته‌است. او در سال 2020م. برندۀ جایزه یازدهمین جشنوارۀ بین‌المللی فارابی شده‌است.
هلن جی کانتور (Helen J Kantor) باستان‌شناس آمریکایی بود که در بسیاری از تپّه‌های باستانی خوزستان کاوش کرد. او دارای کرسی باستان‌شناسی پیش از تاریخ ایران در مؤسّسۀ شرق‌شناسی دانشگاه شیکاگو بود.
ژان وینسنت شیل (Jean Vincent Scheil) باستان‌شناس فرانسوی که در کشف الواح باستانی آشوریان نقش مهمی داشت و به‌عنوان متخصص آشوریان شناخته شده است. یافته‌های او از منطقة بین‌النهرین و به‌ویژه کلده (Chaldea) و آشور (Assyria) از مهم‌ترین کشفیات باستان‌شناسی به شمار می‌رود.
دنیل توماس پاتس (Daniel Thomas Potts) باستان‌شناس آمریکایی متخصص در حوزۀ خاور نزدیک است. مناطق مورد علاقۀ او برای پژوهش ایران، بین‌النهرین و همچنین خلیج فارس است.
پُل امیل بوتا (Paul-Émile Botta) کنسولگر و باستان‌شناس فرانسوی از نخستین افرادی بود که زیر نظر دولت فرانسه حفاری‌های علمی و دقیق را در بین‌النهرین باستان آغاز کرد. او به‌ویژه به‌خاطر کشف کاخ سارگن دوم (Sargon II) آشور در دورا شروکین؛ قلعۀ ساراگون و پایتخت آشوریان (Dur-Sharrukin)شهرت دارد. اقدامات برجستۀ او در شکل‌گیری رشتۀ باستان‌شناسی خاورمیانه بسیار اهمیت دارد.
دونالد ای مک‌کان (Donald E. McCown) باستان‌شناس آمریکایی است که چندین بار برای انجام حفاری‌ها و عملیات باستان‌شناسی به ایران و عراق سفر کرد. در گروه ارنست هرتسفلد (Ernst Herzfeld) برای حفاری و کاوش تخت جمشید حضور داشت و کاوش‌های زیادی در مناطق مختلف ایران انجام داد.
فولژانس فرنل (Fulgence Fresnel) شرق‌شناس و دیپلمات فرانسوی است که عملیات گستردۀ باستان‌شناسی در تمدن‌های آشور و بابل و نیز رمزگشایی کتیبه‌های آموریتی بابلیان نخستین بار سبب شهرت او شد. همچنین، تسلط بر انواع زبان‌ها و گویش‌های عربی او را به پژوهشگری موفق در حوزۀ زبان‌شناسی تبدیل کرد.
یوهان شیلتبرگر (Johann Schiltberger) نجیب‌زاده، نویسنده و جهانگرد آلمانی بود که در جنگ‌های اروپا علیه عثمانی در خدمت پادشاه مجارستان (Kingdom of Hungary) وارد نبرد شد و در سال‌های اسارت بیشتر مناطق خاورمیانه (Middle East) از جمله ایران را مورد بازدید و بررسی قرار داد.
یعقوب دانش‌دوست (Yaqub Daneshdoost) معمار، مرمتگر، محقّق و نویسنده در حوزۀ معماری ایران بود. او به سبب تحقیقات میدانی گسترده در باب شهر طبس و ثبت و ضبط بناهای تاریخی آن، پیش از تخریب شهر در زلزلۀ سال 1357ش.، از بزرگ‌ترین محقّقان طبس‌شناس معاصر به‌شمار می‌رود. دانش‌دوست با تألیفات متعدّد در باب باغ ایرانی دریچه‌ای نوین به دانش معماری باغ در ایران گشود.
سیّاح، کاوشگر، جغرافی‌دان، زمین‌شناس و هنرمند سوئدی است. او سفرهای متعدّدی به ایران داشت و در مسیر خود عمدۀ پدیده‌های زمین‌شناختی و جغرافیایی، خاصه کوه‌ها و کویرها را با دقت ثبت و ضبط کرد. انتشارات و آثار متعدّد برجای‌مانده از او از جمله مجموعۀ سفرهایش به آسیا و به‌ویژه ایران از منظر ادبی و هنری و نیز مردم‌شناسی می‌تواند حائز اهمیت باشد.
متخصّص سفرنامه‌نویسی و اهل کشور اتریش است. تویفل برخلاف بیشتر جهان‌گردانی که به ایران گسیل شده‌اند، این کشور را آن گونه که باید و شاید ثروتمند و حاصل‌خیز نمی‌داند.
هندشناس و متخصّص تاریخ ادیان، باستان‌شناسی و فرهنگ است. او زندگی خود را وقف سفر و کشف عجایب مختلف هند کرده و تا کنون ده‌ها کتاب و مقاله در زمینة هندشناسی و معرّفی و بررسی آثار و ادیان هندی منتشر کرده‌است.
ایتالو پیتسی Italo Pizzi ایران‌شناس ایتالیایی است که شاهنامۀ فردوسی را به زبان ایتالیایی ترجمه کرده‌است. وی در موضوعاتی هم‌چون زبان و ادبیات فارسی، شاهنامه‌پژوهی، زبان عربی و سانسکریت، ادبیّات تطبیقی و شرق‌شناسی پژوهش کرده‌است. او جزو پیشگامان علم ایرانشناسی در ایتالیا است و تأثیر غیر قابل انکاری بر جریان مطالعات این حوزه داشته‌است.
ایرانشناسی و شناخت ایران در جامعۀ مصری متأثر از تلاش‌های خود ایرانیان بوده‌است. درواقع ضعف مطالعات ایرانشناسی در کشورهای همسایه و عرب‌زبان به‌دلیل سایۀ سنگین نگاه سیاسی بر روابط تاریخی است. با این وجود مصر نخستین کشور عرب‌زبان است که به آموزش زبان و ادبیّات فارسی توجّه نشان داده و زمینۀ مطالعات ایرانشناسی را نیز فراهم ساخته‌است؛ موضوعی که این مقاله در پی بررسی و معرفی جنبه‌های مختلف آن است.
ایرانشناسی در هند پیشینۀ تحقیقاتی ندارد و بیشتر فعّالیّت‌های فرهنگ ایرانی در هند به آموزش زبان فارسی مربوط می‌شود. آشنایی با تاریخ و فرهنگ هر کشوری در گرو پیوندهای سیاسی، فرهنگی و اجتماعی آن با دیگر سرزمین‌هاست و هند دارای چنین پیوندهایی با ایران است و شناخت همین حوزه‌های محدود، فرصتی است برای گسترش فعّالیّت‌های ایرانشناسی و شناخت نقاط اشتراک فرهنگی میان دو کشور.
