لوید لولین جونز (Lloyd Llewellyn-Jones) دکترای تاریخ و استاد تاریخ باستان دانشگاه کاردیف است. او سفرهای زیادی به ایران و خاورمیانه داشته است و حوزه‌های پژوهشی مورد علاقۀ او ایران باستان به ویژه در دورۀ هخامنشیان، برخوردهای ایران و یونان در دورۀ باستان و کلاسیک، تاریخ و فرهنگ ایران، شاهنامه و سنت قصه‌گویی در ایران، مقایسه‌های متقابل فرهنگی و زمانی، سلطنت و جامعۀ درباری، جنسیت و تمایلات جنسی، تاریخچۀ پوشاک و منسوجات و لباس، تاریخ فرهنگی و تاریخ جهانی هستند.
توماس ام. ریکز Thomas M. Ricks ایران‌شناس و پژوهشگر تاریخ ایران است. او در رشته‌های فلسفه و ایران‌شناسی تحصیل کرده و در دانشگاه‌های مختلف از جمله جورج تاون و بیرزیت به تدریس پرداخته است. او در حال حاضر پژوهشگر مستقل تاریخ اجتماعی و فرهنگی ایران و فلسطین است و به خاطر تحقیقاتش در مورد تاریخ اجتماعی و اقتصادی ایران در قرن هجدهم، تجارت برده در ایران، و مدارس فلسطین و ایران شناخته شده است. او کتاب‌ها و مقالات متعددی در این زمینه‌ها منتشر کرده است.
فریدون آدمیت Fereydun Adamiyat تاریخ‌نگار ایرانی در خانواده‌ای سیاسی متولد شد و تحصیلات خود را در دانشگاه تهران و سپس در لندن ادامه داد. او علاوه بر فعالیت در وزارت امور خارجه، در زمینۀ تاریخ‌نگاری تحلیلی ایران نقش مهمی ایفا کرد. پژوهش‌های او عمدتاً بر تاریخ اندیشه و دیپلماسی ایران متمرکز بود و آثار متعددی دربارۀ مشروطیت و اندیشمندان دورۀ قاجار نگاشت. آدمیت از اعضای کانون نویسندگان ایران بود و در نقد تاریخ‌نگاری سنتی دیدگاه‌های نوینی ارائه کرد.
واسانت شینده Vasant Shinde باستان‌شناس معروف هندوستان است. او تحقیقات و اکتشافاتِ گسترده‌ای در سراسر هند و دیگر مناطق جهان انجام داده است که از مهم‌ترین آنها می‌توان به اکتشافات مربوط به تمدن و قوم هاراپان در مناطقی از هند اشاره کرد. این اکتشافات، نتایج جدید و قابل‌توجهی دربارۀ تبار هندوستان ارائه کرده است. شینده همچنین به ایران سفر کرده و دربارۀ برخی مکان‌های باستانیِ آن مطالعه و تحقیق انجام داده است؛ ازجمله تپۀ سیَلْک در کاشان، مناطق لرستان و گیلان.
ماشالله آجودانی Mashallah Ajoudani ایران‌شناس و تاریخ‌دان، استاد دانشگاه اصفهان بود. مطالعات او بر تاریخ ایران معاصر، به‌ویژه تاریخ مشروطه متمرکز است. او با نگاهی انتقادی به تاریخ و اندیشه در ایران، به بررسی چالش‌های پیوند سنت و تجدد پرداخته است. او معتقد است که ورود مفاهیم مدرن به ایران با سوءبرداشت‌هایی همراه بوده و این امر موجب درک نادرست از مدرنیته شده است. به‌زعم نقد سنت بدون شناخت عمیق از زمینه‌های شکل‌گیری آن امکان‌پذیر نیست و باید ابتدا به واکاوی تأثیر تجدد وارداتی پرداخت. او همچنین بر نقش استمرار تاریخی در هویت ایرانی تأکید دارد و عرفان و حکمت را به‌عنوان عناصر مهم این تداوم معرفی می‌کند، درحالی‌که به تأثیر نهادهای دینی و فکری در تحولات اجتماعی ایران نیز می‌پردازد.
ماری فرانسوا بسنیه Marie Francoise Besnier متخصص مطالعات خاور نزدیک باستان و از پژوهشگران وابسته به مؤسسۀ پژوهش‌های باستان‌شناسی مک‌دونالد در دانشگاه کمبریج است. او در سطح دانشگاهی، خط میخی و زبان‌های باستانی بین‌النهرین، از جمله اکدی و سومری را تدریس کرده و همچنین طی پانزده سال در کاوش‌های باستان‌شناسی سوریه مشارکت داشته است. بسنیه برای توسعۀ شناخت عمومی از تمدن بین‌النهرین، مجموعه‌ای از بازی‌های آموزشی نیز طراحی کرده است.
حاج مهدی ملک Hodge Mehdi Malek حقوق‌دان، وکیل، تاریخ‌دان و از برجسته‌ترین سکه‌شناسان دورۀ ساسانی است. افزون بر فعالیت‌هایِ حرفه‌ای در حوزۀ وکالت و حقوق، پژوهش‌های او در عمدتاً بر سکه‌شناسیِ اواخر دورۀ ساسانی و اوایل دورۀ اسلامی، به¬ویژه در منطقۀ طبرستان متمرکز است. او یکی از مجموعه‌داران معتبر سکه در این حوزه نیز به‌شمار می‌رود. در میان آثار و تحقیقاتش، بررسی سکه‌های موسوم به «عرب-ساسانی» جایگاه ویژه‌ای دارد و از وجوه شاخص پژوهش‌های او محسوب می‌شود.
عزت‌الله نگهبان Ezzat-Allah Negahban استاد باستان‌شناسی دانشگاه تهران و ملقب به پدر باستان‌شناسی ایران بود. باستان‌شناسی پیش از تاریخ و به‌ویژه تمدن عیلام تخصص او بود. او به‌طور خاص با حفاری‌های مهمی که در هفت‌تپه، مارلیک و شوش انجام داد شناخته شده است. باستان‌شناسی در ایران مرهون کوشش‌ها و دانش و روش علمی عزت‌الله نگهبان است.
جِفری ل. روبِنستاین Jeffrey L. Rubenstein استاد مطالعات یهود و اهل آمریکا است. حوزۀ تخصصی او الهیات و اخلاقیات یهودی، به‌ویژه کتاب تَلمود است و در زمینۀ متون و مکتوبات خاخامی، پژوهش‌های گسترده‌ای انجام داده است. روبِنستاین در پیوند با موضوع ایران‌شناسی نیز چندین پژوهش دارد که در آنها به برخی مباحث مرتبط با یهودیت و دورۀ ساسانیان پرداخته است.
آنچه امروزه به‌عنوان مینیاتور، نگارگری یا نقاشی ایرانی می‌شناسیم تاریخی بس دراز در ایران دارد، اما مطالعه آن به‌عنوان شاخه‌ای از هنرهای ایرانی یا شرقی در میان مورخان، شرق‌شناسان و ایرانشناسان قدمت چندانی ندارد. این امر از سویی به دلیل پیوند نقاشی با هنر کتاب‌آرایی بود که تا پیش از سده 17م به شکل‌گیری جریان مستقلی برای هنر نقاشی نینجامید و از سوی دیگر، ریشه در خصایص بسیار متمایز این هنر، با تعریف نقاشی به‌مثابه یکی از اشکال هنر والا در غرب دارد که شناخت جایگاه، اهمیت و ارزش نقاشی ایرانی در میان هنرشناسان غربی را با تأخیر مواجه کرد. در هر رو، از نیمه نخست سده بیستم به این سو، مطالعه نقاشی ایرانی به یک حوزه مطالعاتی مهم در غرب بدل شد که در این میان نقش برخی رویدادها و شخصیت‌ها بسیار برجسته است. در این نوشتار به اختصار به برخی از آنها می‌پردازیم.
ملکوم اندرو ریچارد کالج Malcolm Andrew Richard Colledge باستان‌شناس بریتانیایی بود که در هنر پالمیرا و اشکانیان تخصص داشت. او بازدیدهای فراوانی از خاورمیانه و به‌ویژه ایران داشت و پژوهش‌های گسترده‌ای در این منطقه انجام داد.
مارک چارنوشویچ Marc Czarnuszewicz ایران‌شناس و پژوهشگر دکتری در گروه تاریخ دانشگاه سنت اندروز است. زمینۀ پژوهشی او بر سلسلۀ سلجوقیان بزرگ و آشوب‌های اجتماعی ایران در پی ورود ترکان سلجوقی تمرکز دارد.
رکسانا زنهاری Roxana Zenhari تاریخ‌دانِ هنر اسلامی و عضو هیئت علمی گروه ایران‌شناسی در دانشگاه گوتینگن است. تمرکز اصلی پژوهش‌های وی بر قصه‌های فارسی، ادبیات عامه و به‌ویژه ادبیات طنزآمیز است. همکاری علمی زنهاری با اولریش مارتسلف در تألیف کتاب‌ها و مقالات برجسته‌ای دربارۀ تصویرسازی در نسخه‌های چاپ سنگی فارسی، از جایگاه ویژه‌ای برخوردار است.
ژرمی شیتِکَت Jérémie Schiettecatte باستان‌شناس فرانسوی و پژوهشگر حوزۀ باستان‌شناسی، تاریخ و تمدن خاورمیانه باستان و بخش‌هایی از قارۀ آفریقا است. تمرکز اصلی فعالیت‌های علمی او بر پژوهش و کاوش‌های باستان‌شناسی در شبه جزیره عربستان قرار دارد و حوزۀ زمانی مطالعاتش از دوران پیش از میلاد تا آغاز دورۀ اسلامیِ این منطقه را دربر می‌گیرد. اجرای مأموریت‌ها و پروژش‌های باستان‌شناسی در نواحی مختلف عربستان، از جمله مهم‌ترین فعالیت‌های شیتکت به‌شمار می‌رود.
برت فراگنر Bert Fragner ایران‌شناس و تاریخ‌دان اتریشی است. او به جنبه‌های گسترده‌ای از تاریخ ایران از جمله تاریخ سیاسی از سده‌های میانه تا دوران معاصر، تاریخ اقتصادی و اجتماعی، تاریخ اداری و نهادی، مطالعات دیپلماتیک، تاریخ فرهنگی زبان فارسی، ایران در بستر تحولات جهانی، جوامع ایران‌شهری و نیز فرهنگ آشپزی توجه داشت. اصطلاح ابداعی او «پِرسوفونیا» که در فارسی به «فارسی‌زبانی» ترجمه شده، در خصوص پیوند میان سرزمین، زبان و هویت مشهور است.
