وویچخ اسکالموفسکی (Wojeiech Skalmowski) یکی از برجسته‌ترین شرق‌شناسان لهستانی است و به عنوان یکی از چهره‌های تأثیرگذار در زبان‌شناسی ایرانی شناخته می‌شود. آثار او دربارۀ زبان‌های ایرانی، زبان‌های مدرن و باستانی و ادبیات فارسی و زبان‌شناسی عمومی، او را به شهرت جهانی رساند و نزدیک به صدها اثر در معتبرترین نشریات جهان منتشر کرده است.
جیمز اتکینسون (James Atkinson) یکی از نخستین شرق‌شناسان و مترجمان اروپایی در حوزۀ ادبیات فارسی بود که در جایی میان دانش پزشکی، زبان‌شناسی و مطالعات فرهنگی ایفای نقش کرد. او از نخستین پژوهشگرانی بود که متون کلاسیک فارسی را با رویکردی ادبی و تطبیقی به انگلیسی برگرداند و از این طریق سهمی چشمگیر در معرفی شعر حماسی و عاشقانۀ ایرانی به خوانندگان غربی داشت. فعالیت‌هایش در زمینۀ ترجمه، آموزش زبان فارسی، و نگارش سفرنامه‌های شرق، از او چهره‌ای میان‌رشته‌ای ساخت که میان هنر، علم و مطالعات فرهنگی پیوندی ماندگار برقرار کرد.
احمد سودی بنسوی (Ahmad Sudi Bosnawi) ایران‌شناس عثمانیِ سدۀ شانزدهم و از برجسته‌ترین شارحان متون کلاسیک فارسی در قلمرو عثمانی به شمار می‌آید. او که تحصیلات خود را نزد استادانی چون مصلح‌الدین لاری و حلیمی شیروانی در دمشق و بغداد تکمیل کرد، به ویژه با نگارش شرح‌های دقیق و میان‌سطری بر گلستان و بوستان سعدی و دیوان حافظ جایگاهی ماندگار یافت. شرح سودی بر گلستان به مهم‌ترین تفسیر ترکی این متن بدل شد و شرح او بر دیوان حافظ تا امروز مرجعیت علمی دارد.
جروم (جری) رایت کلینتون(Jerome (Jerry) Wright Clinton) یکی از چهره‌های برجسته در زمینۀ ایران‌شناسی و ادبیات فارسی در ایالات متحده بود. برجسته‌ترین و ماندگارترین سهم او در جهان آکادمیک، پژوهش و ترجمۀ بی‌نظیرش از شاهنامه بود که تأثیری عمیق بر درک جهان غرب از این اثر عظیم گذاشت.
فریتس ولف (Fritz Wolff) از ایرانشناسان برجستة آلمانی بود که آثار ماندگاری در زبان‌شناسی هندو ـ اروپایی به ویژه در حوزۀ زبان اوستایی و مطالعات شاهنامه از خود به جای گذاشت. پژوهش‌های او نه تنها به درک بهتر متون کلاسیک فارسی کمک کرد، بلکه معیارهای جدیدی برای تدوین واژه‌نامه‌ها و تحلیل‌های متنی معرفی کرد.
ادوارد ویلیام وست (Edward William West) از چهره‌های برجستة قرن نوزدهم در زمینة مطالعات زبان‌های ایرانی میانه، به ویژه زبان فارسی میانه (پهلوی) بود. او بیش از هر چیز به سبب ویرایش و ترجمة مجموعة کتاب‌های پهلوی (Pahlavi Texts) مشهور است. آثار وست تا امروز نیز یکی از منابع اساسی برای پژوهش‌های ایران‌شناسی و مطالعات دینی زرتشتی به شمار می‌رود.
جیمز ریچارد جیوت (James Richard Jewett) استاد زبان‌های سامی، تاریخ شرقی، عربی و مطالعات اسلامی دانشگاه هاروارد، شیکاگو و استراسبورگ و مدیر مرکز مطالعات خاورمیانۀ دانشگاه هاروارد بوده است.
محمد صادق نشأت (Muhamad Sadiq Nasha’at) نویسنده، مدرس و مترجمی بوده است که برای شناساندن فرهنگ ایرانی به عرب‌زبانان، بسیاری از آثار مهم ایرانی را به عربی برگردانده است. تاریخ بیهقی، قابوس‌نامه و خلاصۀ مثنوی از جمله مهم‌ترین این آثار هستند. او استاد حوزة زبان و ادبیات فارسی و عربی در دانشگاه‌های مصر و ایران بوده و در دانشگاه تهران نیز تدریس کرده است.
عبدالوهاب محمد حسن عزام (Abd al-Wahhāb ʻAzzām) واعظ، متفکر، نویسنده، ادیب، و شاعر معاصر اسلامی که مقالات شگفت‌انگیزی در مجلات متعدد منتشر کرده است. او محقق و پژوهشگری است که مطالعات و فصل‌هایی در ادبیات، تاریخ، و تصوف دارد. همچنین جهانگردی است که به کشورهای زیادی سفر کرده و مشاهدات و سفرهای خود را نوشته است. او مترجمی ماهر است که آثار جاودانۀ شاهکارهای ادبی را از فارسی به عربی ترجمه کرده است.
رکسانا زنهاری Roxana Zenhari تاریخ‌دانِ هنر اسلامی و عضو هیئت علمی گروه ایران‌شناسی در دانشگاه گوتینگن است. تمرکز اصلی پژوهش‌های وی بر قصه‌های فارسی، ادبیات عامه و به‌ویژه ادبیات طنزآمیز است. همکاری علمی زنهاری با اولریش مارتسلف در تألیف کتاب‌ها و مقالات برجسته‌ای دربارۀ تصویرسازی در نسخه‌های چاپ سنگی فارسی، از جایگاه ویژه‌ای برخوردار است.
اولریش مارتسلُف Ulrich Marzolph ایران‌شناس و پژوهشگر آلمانیِ ادبیات عامۀ فارسی است. او طبقه‌بندی مدونی از قصه‌های ایرانی ارائه کرده و پژوهش‌های گسترده‌ای در خصوص هزارویک شب انجام داده است. مارتسلُف همچنین به خاطر دیدگاه‌هایش دربارۀ تصاویر نسخه‌های چاپ سنگی فارسی مشهور است.
جان ویلیام درِیپِر John William Draper پژوهشگری آمریکایی، در حوزۀ زبان و ادبیات انگلیسی و از متخصصان برجستۀ شکسپیرشناسی است. اغلب پژوهش‌های او به تحلیل نمایشنامه‌های شکسپیر اختصاص دارد و جنبه‌هایی از هنر این نویسندۀ بزرگ انگلیسی را مورد بررسی قرار داده است. در ارتباط با حوزۀ ایران‌شناسی نیز، او به‌صورت مستقیم دو مقاله تألیف کرده و در یک کتاب به‌طور غیرِمستقیم به تأثیر فرهنگ مشرق‌زمین بر قلمِ شکسپیر پرداخته است.
حسن کامشاد Hassan KamShad پژوهشگر ادبیات فارسی و مترجم ایرانی است که به عنوان استاد زبان فارسی، سابقۀ تدریس در دانشگاه کمبریج و دانشگاه کالیفرنیا را دارد. وی از جمله افراد تأثیرگذار در ادبیات فارسی مدرن ایران به ویژه در زمینة ترجمة متون است که زمینه‌ساز آشنایی بیشتر جامعۀ ایرانی با ادبیات و فلسفه غرب امروز است. آثار بسیاری از این پژوهشگر منتشر شده که بیشتر آنها در زمینۀ ترجمۀ متون در موضوعاتی چون تاریخ، فلسفه، و سیاست است.
جان کَسپِر لِیدِن John Caspar Leyden زبان‌شناس، پزشک، مترجم و شاعر بریتانیایی. به چندین زبان شرقی ازجمله فارسی، عربی و هندی تسلط داشت او علاوه بر فعالیت در حوزۀ زبان‌شناسی و ادبیات، در طبابت نیز مشغول بود. با سفر به هندوستان، تمرکز اصلی او بر زبان و ادبیات هندی قرار گرفت. یکی از مهم‌ترین آثار او در زمینۀ ترجمه، همکاری با نویسنده‌ای دیگر در ترجمه کتاب بابرنامه، نوشته ظهیرالدین بابر، سلطان هندوستان بود.
جلیل دوست‌خواه Jalil Doostkhah ایران‌شناس، پژوهشگر، نویسنده، ادیب، شاهنامه‌پژوه و مترجم معاصر ایرانی است که علاقه‌ای همیشگی به شاهنامه حماسۀ بزرگ ایران دارد. او با بزرگانی همچون روح‌الله خالقی، محمود اعتمادزاده، ایرج افشار، محمد معین و احسان یارشاطر همکاری‌هایی کرده است. او تألیفات فراوانی در زمینۀ جنبه‌های مختلف فرهنگ و مذهب کهن کشور و همچنین تاریخ متنی و معنای شاهنامه منتشر کرده است. دکتر دوست‌خواه به عنوان شاگرد مرحوم ابراهیم پورداوود، به خاطر سهمی که در ترجمه متن اوستا به فارسی امروزی داشته است، شناخته شده است.
