مانانا کواچادزه (Manana Kvachadze) ایران‌شناس گرجستانی و فعال در زمینه زبان و ادبیات فارسی است. او بسیاری از آثار شعرا و بزرگان ایرانی را به زبان گرجی ترجمه کرده و علاوه براین مطالعات زیادی بر روی تأثیر ایرانیان بر زبان‌های گرجی انجام داده است.
ابوالعلا اشعار فنی و مصنوع سروده و در هزل پیشگام کسایی مروزی بوده است.
ربنجنی از شاعران مشهور و به‌نام دورۀ خود بوده است. عوفی در تعریف شعر او گفته است: «شعر او در غایت دقّت و نهایت رقّت» بود و منوچهری نیز در قصیده‌ای نام او را در ردیف شاعران بزرگ پیش از خود آورده است.
ماریا (ماریه) بلقیس (Maria Bilquis)استاد پیشکسوت دانشکدۀ زبان و ادبیات فارسی دانشگاه اسلامی علیگر (Aligarh Muslim University) است. او مطالعات زیادی در باب تصحیح متون فارسی کتابخانه‌های هندوستان داشته و چند اثر تصحیح متون ایشان، به فارسی و اردو منتشر شده است.
لویی ماتیو لانگلس (Louis-Mathieu Langlès)زبان‌شناس، مترجم، نویسنده، کتابدار و شرق‌شناس فرانسوی است که سرپرست نسخه‌های خطی شرقی در کتابخانه ملی فرانسه (Bibliothèque nationale de France) در دوران ناپلئون بناپارت (Napoléon Bonaparte) و پس از او بود.
سید محمد طلحه رضوی برق (Syed Mohammad Talha Razavi Bargh) استاد زبان و ادبیات فارسی در دانشگاه‌های مختلف هندوستان که در طول فعالیت علمی خود مقالات و کتبی با موضوع ادبیات فارسی و شعرای فارسی‌گوی هندوستان منتشر کرده است.
بن‌صیون کاتز (بن‌شلوم) (Benzion Katz (Benshalom)) مترجم عبری و منتقد ادبی است که تحقیقات ارزشمندی در مورد رباعیات خیام و شاهنامه فردوسی انجام داده است.
عبدالهادی محبوبه (Abdel Hadi Mahbooba) نویسنده، مورّخ و از اساتید ادبیات و تاریخ و رئیس دانشگاه بصره (جامعة البصرة) بوده است. آثار او بیشتر بر ادبیات عرب در دوره‌‌های تاریخی مختلف متمرکز است. دوران سلجوقی و خلافت عباسی از جمله دوره‌هایی است که عبدالهادی محبوبه به آن پرداخته است. او همسر شاعر معروف عراقی، نازک‌الملائکه، است و کتابی نیز درباره او نوشته است.
امیکو اوکادا (Emiko Okada) ایران‌شناس ژاپنی است که به دلیل اشتیاق به زبان و ادبیات فارسی تعدادی از آثار مهم فارسی را به زبان ژاپنی برگردانده است، از جمله: آثار نظامی گنجوی، رباعیات خیام و سروده‌های فخرالدین اسعد گرگانی. نثر ژاپنی امیکو اوکادا زیبا، گیرا و متناسب با داستانهای تغزّلی است که از زبان فارسی به ژاپنی برگردانده است.
ایرج‌میرزا ملقب به جلال‌الممالک و صدر الشعرا از شاعران برجسته دورۀ مشروطه و فرزند غلامحسین میرزای قاجار بود و نسبش به فتحعلی‌شاه، پادشاه دوم سلسلۀ قاجاریه، می‌رسید.
ماتیاس اِنار (Mathias Énard) نویسنده، منتقد ادبی، مترجم و شرق‌شناس فرانسوی است که به فرهنگ و زبان‌های فارسی و عربی تسلط دارد. او را بیشتر با عنوان رمان‌نویسی بزرگ می‌شناسند که آثارش جوایز بین‌المللی فراوانی را از آن خود کرده‌اند. اما از آن جا که او در حوزۀ شرق‌شناسی و زبان‌های شرقی تحصیل کرده است اغلب آثار ادبی او مانند رمان‌هایش تحت تاثیر علاقۀ او به شرق هستند و می‌کوشند تا پیوند بنیادین شرق و غرب را در بستری شاعرانه به نمایش گذارند. او مدتی طولانی در خاورمیانه و از جمله ایران زندگی کرده و آثاری را از فارسی و عربی به زبان فرانسه برگردانده است.
لازار سامویلوویچ پیسیکوف (Lazar Samoilovich Peisikov) شرق‌شناس ازبکی‌ـ‌روسی که با فعالیّت در مراکز
مختلف علمی، مطالعاتی در زمینۀ زبان‌شناسی داشته است. مطالعات او در مورد زبان فارسی و تدوین فرهنگ زبان فارسی و روسی مورد توجّه است.
جین باپتیست نیکولاس (Jean Baptiste Nicolas) ایران‌شناس فرانسوی است که مهم‌ترین اثر او ترجمۀ رباعیات خیّام به زبان فرانسه بوده‌است. او در طول دورۀ حیات خود به خیّام‌پژوهی پرداخت و ترجمۀ او منبع بسیاری از ترجمه‌های رباعیات خیّام است.
کاشیناث پاندیتا (Kashinath Pandita) استاد زبان و ادبیات فارسی دانشگاه کشمیر، عضو و رئیس مرکز مطالعات آسیای میانه همان دانشگاه است که در سال 1962م. دکتری زبان و ادبیات فارسی را از دانشگاه تهران اخذ کرد. او همچنین در زمینۀ حقوق جامعۀ پاندیت‌های کشمیر فعال است.
حکیم نظامی شاعر و داستان‌سرای ایرانی پارسی‌گوی در سدۀ ششم ق. /دوازدهم ق. که به عنوان صاحب سبک و پیشوای داستان‌سرایی در ادبیات فارسی شناخته شده است.
