احمد مهدوی دامغانی (Ahmad Mahdavi Damghani) محقّق و اندیشمند ایرانی و استاد دانشگاه‌های تهران، هاروارد و پنسلوانیا بود. او دکترای الهیات اسلامی و ادبیات فارسی داشت و در حوزۀ ادبیات اسلامی، علوم اسلامی، متون پیشرفتۀ عربی و فارسی تخصص داشت.
لقب او مصلح‌الدّین و تخلّص وی سعدی بوده‌است. پدرش از ملازمان دربار اتابک سعد زنگی بود و بدین مناسبت تخلّصش را سعدی نهاد. سال ولادت او 1210م. و تاریخ وفات وی را 1291 یا 1292م. می‌دانند .
به عقیدۀ صاحب‌‌نظران، کاخ ادب فارسی چهار رکن دارد: فردوسی، مولوی، سعدی و حافظ. اگر دانشمندی را مجبور کنند که به‌تنهایی مسافرت کند یا در گوشۀ عزلت اقامت جوید و او را مخیّر کنند که از آثار این چهار شاعر یکی را برگزیند، بی‌شک کلیّات سعدی را اختیار خواهد کرد زیرا این کتاب مقدّس از نظر تنوّع موضوع و قالب الفاظ و هم‌آغوشی پند و مطایبه رجحانی خاص دارد. هم مشتمل بر نثری بدیع چون گلستان است هم اوزان اشعارش مختلف است و هم به زبان عرب، قصاید و ملمّعات دارد و چنین کتابی با این‌همه زیبایی و تمامی امکان ندارد موجب ملالت گردد، گرچه سال‌ها مکرّر بر مکرّر خوانده شود.
سید علی بلگرامی(Syed Ali Bilgrami) ملقب به شمس‌العلماء، مترجم، حقوق‌دان، زمین‌شناس و زبان‌شناس هندی که به بیش از نُه زبان از جمله فارسی، عربی، سانسکریت و اردو آشنایی داشت. وی رسالۀ باباطاهر را به اردو ترجمه کرد. همچنین مطالبی پیرامون آموزش زبان فارسی از وی منتشر شده است.
چارلز پیتر ملویل (Charles Peter Melville) ایران‌شناس، استاد دانشگاه کمبریج و شاهنامه‌شناس است. تحقیقات او عمدتاً بر دورۀ صفوی و تیموری و خاصه بر کتاب‌آرایی و مصورسازی نسخ خطی در این دوران متمرکز بوده است. یکی از مهم‌ترین هم‌بخشی‌های او به حوزۀ ایرانشناسی راه‌اندازی پروژۀ مطالعات شاهنامه در دانشگاه کمبریج است. او همچنین مطالعات مفصلی در باب تاریخ‌نگاری فارسی انجام داده است.
کریم امامی (Karim Emami) مترجم، فرهنگ‌نویس، ویراستار، منتقد هنری، نویسنده، روزنامه‌نگار و کارشناس کتاب و نشر اهل ایران بود. او در روزنامۀ کیهان اینترنشنال آثار ادیبان ایرانی را به انگلیسی ترجمه و منتشر می‌کرد. مدتی نیز مدیر فرهنگی و ویراستار مؤسسۀ فرانکلین بود. او نشریۀ سروش را با کار در رادیو و تلویزیون ایران راه‌اندازی کرد.
جولی اسکات میثمی (Julie Scott Meisami) پژوهشگر و استاد زبان و ادبیات فارسی و عربی در دانشگاه آکسفورد بود. عمدۀ پژوهش‌ها و نوشته‌های او به ادبیات و تاریخ‌نگاری فارسی مربوط است که اغلب به متون سده‌های میانه می‌پردازند. علاوه بر کتاب‌ها و مقالات مهمی که از او دربارۀ تاریخ و ادبیات ایران منتشر شده است، می‌توان به ترجمههای مهمی اشاره کرد که میثمی از متون فارسی کلاسیک به انگلیسی برگردانده است. او سال‌ها در ایران، ایالات متحدۀ آمریکا و انگلستان به تدریس ادبیات تطبیقی، ادبیات انگلیسی، فارسی و عربی مشغول بود.
آنا ماریا کراسنوولسکا (Anna Maria Krasnowolska) ایران‌شناس و پژوهشگر مشهور لهستانی است. او استاد برجستۀ ادبیات و فرهنگ ایرانی و پژوهشگری پرکار در این حوزه بوده و سال‌ها مدیریت موسسۀ ایرانشناسی دانشگاه یاگلونیای کراکوف در کشور لهستان را به عهده داشته است. عمدۀ پژوهش‌ها و سخنرانی‌های او به ادبیات، فرهنگ و اساطیر ایرانی مربوط می‌شود. او سرپرست گروه ترجمۀ شاهنامۀ فردوسی از زبان فارسی به لهستانی است و همچنین تا کنون بسیاری از آثار ادبی فارسی را به زبان لهستانی ترجمه کرده است.
سیده بشیرالنساء بیگم (Seyedah Bashirul-Nisa Begum)بانوی شاعر و فارسی‌پژوه هندی، که به امر تدریس زبان و ادبیات فارسی در دانشکدة بانوان دانشگاه عثمانیه در حیدرآباد هندوستان مشغول بود. از ایشان مقالاتی به زبان فارسی و اردو منتشر شده است.
یوزِف فون هامِر-پورْگِشْتال(Joseph Hammer-Purgstall) شرقشناس و تاریخ‌‌‌‌‌نگار اتریشی که نوشته‌‌‌‌‌ها و ترجمههای او از آثار ادبی شرقی و به‌‌‌‌‌خصوص ایران، تأثیر بسیاری در برانگیختن توجّه آلمانی‌‌‌‌‌ها به ادبیّات فارسی، عربی و ترکی داشته است.
فیروز مشرقی را هم‌دورۀ عمروبن لیث صفاری می‌دانند و تاریخ وفات او را سال 283ق. نوشته‌اند (دهخدا، 1310). او هم‌عصر طاهریان و صفاریان بوده‌است. زندگینامه‌نویسان از زندگی او اطلاعی ندارند و از ابیات او تنها نه بیت شامل سه قطعه دو بیتی و سه بیت منفرد باقی مانده‌است (ویکی پدیا).
یان ریشار (Yann Richard) ایران‌شناس نامی اهل فرانسه است که در زمینه‌هایی چون تاریخ و سیاست ایران در دورۀ معاصر، نقش مذهب تشیّع در ایران و زبان و ادبیات فارسی پژوهش کرده و تألیف‌هایی داشته‌است. وی که در نهادهای علمی حضوری پرشور دارد دربارۀ انقلاب اسلامی ایران و شخصیت‌های برجسته و مؤثر در آن هم‌چون آیت‌الله کاشانی و دکتر مصدّق و بعضی از شخصیت‌های معاصر چون آیه الله خمینی و دکتر شریعتی آثاری را به نگارش درآورده و علاوه‌بر آن به جامعه‌شناسی مذهبی در ایران هم توجه نشان داده‌است.
الگا مرک دیویدسن (Olga Merck Davidson) پژوهشگر مطالعات خاورمیانه در موسسۀ مطالعۀ جوامع و تمدن‌های مسلمان واقع در دانشگاه بوستون ایالات متحدۀ آمریکا است. عمدۀ پژوهش‌ها و سخنرانی‌های او به ادبیات و هنر کلاسیک ایرانی-اسلامی مربوط است، اما بیش از همه نام او با شاهنامۀ فردوسی و مطالعات تطبیقی بین این کتاب و متون اسطوره‌ای و ادبی دیگر ملل گره خورده است.
کارولی رِویتسکی (Károly Reviczky) شرقشناس و دیپلمات اهل مجارستان است که در زمینۀ ادبیات و شاعران ایران به‌ویژه حافظ شیرازی تحقیق و پژوهش داشته‌است. مهم‌ترین نکته در ارتباط با حافظ‌پژوهی او این است که اوّلین اثر مستقل را در حوزۀ ترجمۀ اشعار حافظ به چاپ رساند و با این کار، این شاعر نامدار را بیش از پیش به مستشرقان اروپایی شناساند. همچنین رویتسکی که با زبان‌های شرقی و غربیِ بسیاری آشنا بود در حوزۀ ادبیات لاتین هم آثاری نگاشته‌است.
مارک اسموژینسکی (Marek Smurzynski) ایران‌شناس و دانش‌آموختۀ زبان و ادبیّات فارسی بود که در زمینة ادبیّات تطبیقی و فرهنگ و ادبیّات فارسی فعالیت داشت. تلاش او در ترجمۀ آثار ادبی فارسی به زبان لهستانی این بود که مضمون شعرها را با لطافت زبان لهستانی همراه سازد؛ علاوه‌برآن، شعر بلند سهراب سپهری به نام صدای پای آب را به زبان لهستانی برگرداند.
جرج سارتن (George Sarton) بنیانگذار رشتۀ تاریخ علم، به دنبال ایجاد ارتباط بین فلسفه و علم بود. دانشمندان جهان اعتراف می‌کنند که جورج سارتن برجسته‌ترین مورخ علم است و کتاب تاریخ علم که ثمرۀ دانشمندی و درایت شگرف اوست، یکی از ممتازترین آثار علم و معرفت است که تاکنون منتشر شده است.
