اسطورهشناس، زبانشناس و سیاستمدار اهل بلژیک است. او از متخصّصان حوزههایی چون شناخت ادیان باستان ایران، اسطورهشناسی، زبانشناسیِ زبانهای هندواروپایی و مطالعات زردشتی بوده است. یکی از مهمترین تأثیرات او پیشگامی در بررسی تطبیقی اسطورههای باستانیِ ایران بود که در همین زمینه نوشتۀ اساطیر ایرانی او مشهور شده است.
هندشناس و متخصّص تاریخ ادیان، باستانشناسی و فرهنگ است. او زندگی خود را وقف سفر و کشف عجایب مختلف هند کرده و تا کنون دهها کتاب و مقاله در زمینة هندشناسی و معرّفی و بررسی آثار و ادیان هندی منتشر کردهاست.
ایتالو پیتسی Italo Pizzi ایرانشناس ایتالیایی است که شاهنامۀ فردوسی را به زبان ایتالیایی ترجمه کردهاست. وی در موضوعاتی همچون زبان و ادبیات فارسی، شاهنامهپژوهی، زبان عربی و سانسکریت، ادبیّات تطبیقی و شرقشناسی پژوهش کردهاست. او جزو پیشگامان علم ایرانشناسی در ایتالیا است و تأثیر غیر قابل انکاری بر جریان مطالعات این حوزه داشتهاست.
آنتونیو پالیارو Antonio Pagliaro زبانشناس و متخصّص درزمینۀ مطالعات ایران باستان است. او در حوزههایی نظیر فلسفۀ زبان، متون پهلوی دینی و غیردینی، حقوق و قانون در روزگار ساسانیان پژوهش کردهاست. تاریخ و فرهنگ ایران باستان نیز مورد توجّه او بودهاست.
ویلهلم آیلرس Wilhelm Eilers ایرانشناسی آلمانی است. بیشتر پژوهشهای او در زمینۀ آشورشناسی، سامیشناسی، زبانشناسی و باستانشناسی بودهاست. تحقیقات باستانشناسی او درحوزۀ اصفهان و ارائۀ اطّلاعاتی جامع دربارۀ گویشهای گفتاری مناطق مختلف ایران نمود بارز فعّالیّتهای او در ایران میباشد.
استاد زبان فارسی در دانشگاههاى دمشق ، حلب ، پكن، بوداپست، كويت ، دهلىنو ، اكستر انگليسExeter ، قاريونسQar Yunis و البیضاء لیبیAl-Bayda Libya است. كتاب فرهنگ فارسى به عربى او با عنوان المعجم الذهبي در حدود چهار دهه است كه تقريباً تنها منبع مورد استفاده پژوهشگران عرب در يادگيرى فارسى است.
1933م. ـ در قید حیات
استاد مرکز تحقیقات علمی در حوزههای زبانشناسی تاریخی، زبانشناسی تطبیقی و نوعشناسی زبانها، رابطه زبانهای ایرانی، دستور زبان تاریخی فارسی، شرح و مستندات زبانهای اقلیت ایرانی به ویژه بلوچی و باشکاردیBashkardi است.
زبانشناس ژاپنی، استاد دانشگاه و محقق زبان لارستانی و خنجی(زبانهایی مربوط به منطقه هرمزگان در ایران) بود. وی همچنین پژوهشهایی درباره عصر ساسانیان دارد.
از خاورشناسان معروف آلمانی و متخصّص نسخههای خطّی، زبانشناسی و به خصوص زبانهای ارمنی بود. گزارش سفرهای خود در خاورمیانه، از جمله اقامت در الشیوخ را در مجلّة سفرهای شرقی Reisen im orient منتشر کرد.
1801 م./ 1876 م.
نویسنده، مترجم، محقّق، مدیر بخش ادبیّات عرب در مرکز دایرةالمعارف بزرگ اسلامی Center for the Great Islamic Encyclopedia و مصحّح کتاب خریدۀ القصر فی ذکر فضلاء اهل اصفهان نوشتۀ عمادالدّین اصفهانی است.
1937م. – در قید حیات
ایرانشناس و زبانشناس برجسته انگلیسی و متخصص در زبانهای میانه و مدرن ایرانی است.
وی از خاورشناسان معروف انگلیسی و متخصّص در هندشناسی و زبان سانسکریت بوده است. او نخستین کسی است که بهاگاواد گیتاBhagavad Gita (مهمترین و اسرارآمیزترین بخش حماسه هندی) را به انگلیسی ترجمه کرد و نیز خالق اوّلین حروف دیواناگری(یا دِوَناگَری یک خط یا دبیره هجانگاری است که به آن ناگاری هم گفته میشود و اصلیترین دبیرهای است که برای نوشتن زبانهای هندی، مراتی و نپالی بهکار میرود.) است. وی همچنین به عنوان اوّلین مستشرق اروپایی علاقهمند به خواندن کتیبههای سانسکریت و بازسازی تاریخ آن به شمار میرود.
1749م. – 1836م.
شرقشناس، استاد فیلسوف شرقی و مدیر سمینار شرقی در دانشگاه هایدلبرگ Heidelberg University بوده است. او کتیبۀ بزرگ داریوش بر صخرۀ بیستون را ترجمه و ویرایش کرده است. شهرت او در زبان های باستانی اکدی Akkadian است.
1859- 1922 م.
کارل گرمانوویچ زالمان Carl Germanovich Zaleman از خاورشناسان شهیر روسی بود که در تاریخ و ادبیّات ملل آسیایی، کتابشناسی فارسی، خواندن متون یغنابی و زبانشناسی ایران باستان تخصّص داشت.
سیبویه Sībawayh دانشمند و عالم مشهور علم نحو بود. او در قرن دوم هجری قمری میزیست و از صاحبنظران و پیشوایان نحویان بصره بود. وی یکی از صدها درخشانترین ستارگان ادب آسمان ایران است که در قرن دوم هجری در عین جوانی استاد علم علوم عربی و فنون نحوی گردید و شاگردان بسیاری از خرمن علم و دانش این دانشمند بلندپایۀ ایرانی خوشه چیدهاند که هرکدام از آنها نیز از مشاهیر دانشمندان عرب و فارسی شدهاند.
