دسته ای اصلی ایرانشناسان
سید محمد طلحه رضوی برق (Syed Mohammad Talha Razavi Bargh) استاد زبان و ادبیات فارسی در دانشگاههای مختلف هندوستان که در طول فعالیت علمی خود مقالات و کتبی با موضوع ادبیات فارسی و شعرای فارسیگوی هندوستان منتشر کرده است.
سهراب جمشیدجی بلسارا (Sohrab Jamshedjee Bulsara) پژوهشگر و ایرانشناس هندی است. او از پارسیان هند بود. او مطالعات زیادی در زمینۀ تاریخ ایران و تعالیم دین زردشتی داشته و همچنین در چند دانشگاه و کالج در هند، به تدریس پرداخته است.
سرگی کنستانتینوویچ پاستوخوف (Sergei Konstantinovich Pastukhov) ایرانشناس، مورخ و سیاستمدار معروف روس که به ایرانسکی مشهور بوده است.
بنصیون کاتز (بنشلوم) (Benzion Katz (Benshalom)) مترجم عبری و منتقد ادبی است که تحقیقات ارزشمندی در مورد رباعیات خیام و شاهنامه فردوسی انجام داده است.
عبدالهادی محبوبه (Abdel Hadi Mahbooba) نویسنده، مورّخ و از اساتید ادبیات و تاریخ و رئیس دانشگاه بصره (جامعة البصرة) بوده است. آثار او بیشتر بر ادبیات عرب در دورههای تاریخی مختلف متمرکز است. دوران سلجوقی و خلافت عباسی از جمله دورههایی است که عبدالهادی محبوبه به آن پرداخته است. او همسر شاعر معروف عراقی، نازکالملائکه، است و کتابی نیز درباره او نوشته است.
امیکو اوکادا (Emiko Okada) ایرانشناس ژاپنی است که به دلیل اشتیاق به زبان و ادبیات فارسی تعدادی از آثار مهم فارسی را به زبان ژاپنی برگردانده است، از جمله: آثار نظامی گنجوی، رباعیات خیام و سرودههای فخرالدین اسعد گرگانی. نثر ژاپنی امیکو اوکادا زیبا، گیرا و متناسب با داستانهای تغزّلی است که از زبان فارسی به ژاپنی برگردانده است.
حسن پیرنیا (Hassan Pirnia) ملقّب به مشیرالملک مورّخ، حقوقدان، از سیاستمداران عصر قاجار و پهلوی و اوّلین رئیسالوزرای عصر مشروطیّت بود.
جیمز هنری برستد (James Henry Breasted) از خاورشناسان آمریکایی و متخصّص در مصرشناسی و تاریخ ملل شرق قدیم و تاریخ اروپا تا انقراض روم به دست ژرمنیها بود. او از جمله پیشگام عرصۀ شناسایی و تحقیق در زمینه مصر باستان در آمریکاست.
آندرانیک هویان (Անդրանիկ Հովուեան- Andranik Hoyan) باستانشناس، ایرانشناس و پژوهشگر ایرانی و ارمنیتبار بود. او بهویژه در خصوص ارمنیان ایران پژوهشهای فراوانی انجام دادهاست.
ماتیاس اِنار (Mathias Énard) نویسنده، منتقد ادبی، مترجم و شرقشناس فرانسوی است که به فرهنگ و زبانهای فارسی و عربی تسلط دارد. او را بیشتر با عنوان رماننویسی بزرگ میشناسند که آثارش جوایز بینالمللی فراوانی را از آن خود کردهاند. اما از آن جا که او در حوزۀ شرقشناسی و زبانهای شرقی تحصیل کرده است اغلب آثار ادبی او مانند رمانهایش تحت تاثیر علاقۀ او به شرق هستند و میکوشند تا پیوند بنیادین شرق و غرب را در بستری شاعرانه به نمایش گذارند. او مدتی طولانی در خاورمیانه و از جمله ایران زندگی کرده و آثاری را از فارسی و عربی به زبان فرانسه برگردانده است.
والتر برنو هنینگ (Walter Bruno Henning) از شرقشناسان و ایرانشناسان آلمانی متخصص در زمینۀ زبانهای باستانی ایرانی و پژوهشهای آیین مانی بود. تمرکز او بر پژوهشهای زبانهای ایرانی او را مشهور کرده است. او در پیشبرد مطالعات ایرانی در عرصه زبان، ادبیات، تاریخ و جغرافیا و دین،کیفیت بالایی داشت.
لازار سامویلوویچ پیسیکوف (Lazar Samoilovich Peisikov) شرقشناس ازبکیـروسی که با فعالیّت در مراکز
مختلف علمی، مطالعاتی در زمینۀ زبانشناسی داشته است. مطالعات او در مورد زبان فارسی و تدوین فرهنگ زبان فارسی و روسی مورد توجّه است.
جین باپتیست نیکولاس (Jean Baptiste Nicolas) ایرانشناس فرانسوی است که مهمترین اثر او ترجمۀ رباعیات خیّام به زبان فرانسه بودهاست. او در طول دورۀ حیات خود به خیّامپژوهی پرداخت و ترجمۀ او منبع بسیاری از ترجمههای رباعیات خیّام است.
کورینا مولین- لری (Corinna Mullin-Lery) فعّال حقوق بشر و استاد سیاست تطبیقی و بینالمللی در دانشکدۀ مطالعات شرقی و آفریقایی در لندن است. او همکار پژوهشی مؤسّسۀ خاورمیانۀ لندن در دانشکدۀ مطالعات شرقی و آفریقایی است. حوزههای پژوهشی مورد علاقۀ او شامل سیاست/ اقتصاد سیاسی، امپریالیسم، آموزش مردم با تمرکز بر ایالات متّحده، تونس، الجزایر، مصر، غرب آسیا/ آفریقا، روابط بینالملل، اسلام سیاسی و سیاست خاورمیانه، سیاست خارجی ایالات متّحده، مطالعات انتقادی تروریسم، فلسفۀ اسلامی، مطالعات صلح و روابط بینالملل/ سیاست خاورمیانه است.
کاشیناث پاندیتا (Kashinath Pandita) استاد زبان و ادبیات فارسی دانشگاه کشمیر، عضو و رئیس مرکز مطالعات آسیای میانه همان دانشگاه است که در سال 1962م. دکتری زبان و ادبیات فارسی را از دانشگاه تهران اخذ کرد. او همچنین در زمینۀ حقوق جامعۀ پاندیتهای کشمیر فعال است.
