آنا آگیلار گوارا Ana Aguilar Guevara
متخصّص زبانشناسی و معناشناسی و دکترای زبانشناسی مکزیکی است. رویکرد او در پرداختن به زبانشناسی رویکردی ترکیبی است؛ به این صورت که در پژوهشهای خود به تنوّع زبانی اهّمیّت میدهد.
دسته ای اصلی ایرانشناسان
آلبرت ژوزف کارنوی Albert Joseph Carnoy
اسطورهشناس، زبانشناس و سیاستمدار اهل بلژیک است. او از متخصّصان حوزههایی چون شناخت ادیان باستان ایران، اسطورهشناسی، زبانشناسیِ زبانهای هندواروپایی و مطالعات زردشتی بوده است. یکی از مهمترین تأثیرات او پیشگامی در بررسی تطبیقی اسطورههای باستانیِ ایران بود که در همین زمینه نوشتۀ اساطیر ایرانی او مشهور شده است.
اوما مارینا وسی Uma Marina Vesci
هندشناس و متخصّص تاریخ ادیان، باستانشناسی و فرهنگ است. او زندگی خود را وقف سفر و کشف عجایب مختلف هند کرده و تا کنون دهها کتاب و مقاله در زمینة هندشناسی و معرّفی و بررسی آثار و ادیان هندی منتشر کردهاست.
ایتالو پیتسی Italo Pizzi
ایتالو پیتسی Italo Pizzi ایرانشناس ایتالیایی است که شاهنامۀ فردوسی را به زبان ایتالیایی ترجمه کردهاست. وی در موضوعاتی همچون زبان و ادبیات فارسی، شاهنامهپژوهی، زبان عربی و سانسکریت، ادبیّات تطبیقی و شرقشناسی پژوهش کردهاست. او جزو پیشگامان علم ایرانشناسی در ایتالیا است و تأثیر غیر قابل انکاری بر جریان مطالعات این حوزه داشتهاست.
محّمد رجب النجّار Mohammad Rajab Al Najjar
محّمد رجب النجّار Mohammad Rajab Al Najjar پژوهشگر و استاد مصری است که صاحب کتابها و مقالات متعدّد به زبان عربی است. او پژوهشهایی نیز برروی شاهنامه داشتهاست.
سر آنتونی شرلی Anthony Shirley
نجیبزاده، جهانگرد و ماجراجوی انگلیسی بود. او بهعنوان مستشار نظامی بهمنظور تشویق شاه عبّاس برای جنگ علیه عثمانی و اتّحاد با اروپا عازم ایران شد. وی بعد از اقامت در ایران و دیدار با شاه عبّاس بهعنوان فرستادۀ شاه عبّاس اوّل صفوی به دربار سلاطین اروپایی اعزام گردید.
آنتونیو پالیارو Antonio Pagliaro
آنتونیو پالیارو Antonio Pagliaro زبانشناس و متخصّص درزمینۀ مطالعات ایران باستان است. او در حوزههایی نظیر فلسفۀ زبان، متون پهلوی دینی و غیردینی، حقوق و قانون در روزگار ساسانیان پژوهش کردهاست. تاریخ و فرهنگ ایران باستان نیز مورد توجّه او بودهاست.
ویلهلم آیلرس Wilhelm Eilers
ویلهلم آیلرس Wilhelm Eilers ایرانشناسی آلمانی است. بیشتر پژوهشهای او در زمینۀ آشورشناسی، سامیشناسی، زبانشناسی و باستانشناسی بودهاست. تحقیقات باستانشناسی او درحوزۀ اصفهان و ارائۀ اطّلاعاتی جامع دربارۀ گویشهای گفتاری مناطق مختلف ایران نمود بارز فعّالیّتهای او در ایران میباشد.
ژاک ژان دو مرگان Jacques Jean Marie de Morgan
باستانشناس و محقق جغرافیا، یکی از فرانسویانی بود که در اواخر سده هیجدهم و اوایل سده نوزدهم میلادی در ایران، افغانستان، بغداد و مصر به مطالعات جغرافیایی و اکتشافات باستانشناسی مشغول بود. در مدتی که در ایران حضور داشت پنج کتاب در نه جلد درباره جغرافیا، زمینشناسی، باستانشناسی و زبانشناسی ایران نوشت.
محمد آلتونجی Muhammad Al-Tunji
استاد زبان فارسی در دانشگاههاى دمشق ، حلب ، پكن، بوداپست، كويت ، دهلىنو ، اكستر انگليسExeter ، قاريونسQar Yunis و البیضاء لیبیAl-Bayda Libya است. كتاب فرهنگ فارسى به عربى او با عنوان المعجم الذهبي در حدود چهار دهه است كه تقريباً تنها منبع مورد استفاده پژوهشگران عرب در يادگيرى فارسى است.
1933م. ـ در قید حیات
كريستين ون رويمبك Christine van Ruymbeke
استاد فرهنگ و ادب فارسی دانشکده مطالعات خاورمیانه Faculty of Asian and Middle Eastern Studies دانشگاه کمبریج University of Cambridge انگلستان، به واسطه تألیف کتاب علم و شعر در ایران در قرون وسطی: گیاهشناسی در خمسه نظامی برنده شانزدهمین دوره جایزه جهانی کتاب سال جمهوری اسلامی ایران شد.
1961م. ـ در قید حیات
اگنس کورن Agnes Korn
استاد مرکز تحقیقات علمی در حوزههای زبانشناسی تاریخی، زبانشناسی تطبیقی و نوعشناسی زبانها، رابطه زبانهای ایرانی، دستور زبان تاریخی فارسی، شرح و مستندات زبانهای اقلیت ایرانی به ویژه بلوچی و باشکاردیBashkardi است.
کوجی کامیوکا Koji Kamioka
زبانشناس ژاپنی، استاد دانشگاه و محقق زبان لارستانی و خنجی(زبانهایی مربوط به منطقه هرمزگان در ایران) بود. وی همچنین پژوهشهایی درباره عصر ساسانیان دارد.
یولیوس هاینریش پترمان Julius Heinrich Petermann
از خاورشناسان معروف آلمانی و متخصّص نسخههای خطّی، زبانشناسی و به خصوص زبانهای ارمنی بود. گزارش سفرهای خود در خاورمیانه، از جمله اقامت در الشیوخ را در مجلّة سفرهای شرقی Reisen im orient منتشر کرد.
1801 م./ 1876 م.
چارلز جی. پیکرینگ Charles J Pickering
از دانشمندان قرن 19 میلادی در انگلستان است که مقالاتی درباره شاعران ایران نوشته است. (دهخدا، 1373ش.، ج4، 5260؛ رستمی، 1390، 215)
اطلاعاتی به دست نیامد.